Norma EN 50167 dotyczy okablowania
A. kampusowego.
B. szkieletowego.
C. poziomego.
D. pionowego.
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2014 (arkusz E.13-X-14.01).
Norma EN 50167 odnosi się do okablowania poziomego, czyli tej części instalacji teleinformatycznej, która łączy punkt dystrybucyjny na danej kondygnacji, na przykład szafę piętrową FD, z gniazdami abonenckimi w pomieszczeniach użytkowników. W praktyce chodzi o przewody prowadzone po piętrze budynku: od patch panelu w szafie rack do gniazda RJ-45 przy stanowisku pracy. Moim zdaniem to jedna z ważniejszych rzeczy do zapamiętania przy projektowaniu sieci strukturalnej, bo okablowanie poziome jest najczęściej dotykane przy rozbudowie biura, przenoszeniu stanowisk czy diagnozie problemów z linkiem. Norma EN 50167 historycznie opisywała wymagania dla kabli stosowanych właśnie w okablowaniu poziomym, szczególnie w instalacjach transmisji danych. Dzisiaj w praktyce częściej spotyka się szersze normy serii EN 50173 oraz ISO/IEC 11801, ale znajomość EN 50167 nadal pomaga rozumieć podział okablowania strukturalnego. Dobra praktyka jest taka, żeby okablowanie poziome projektować z zapasem, poprawnie zakończyć na panelach krosowych i gniazdach oraz przetestować parametry toru, np. tłumienie, NEXT i mapę połączeń. To nie jest kabel puszczony byle jak pod listwą, tylko część uporządkowanego systemu.
W tym pytaniu łatwo pomylić różne warstwy okablowania strukturalnego, bo nazwy pionowe, szkieletowe i kampusowe brzmią podobnie i wszystkie występują w projektach sieci. Norma EN 50167 dotyczy jednak okablowania poziomego, czyli połączeń na jednym piętrze budynku, między punktem dystrybucyjnym kondygnacji a gniazdami użytkowników. Jeśli ktoś wskazuje okablowanie pionowe, to najczęściej myśli o kablach biegnących między piętrami, na przykład z głównej serwerowni do szaf piętrowych. Taki fragment sieci jest ważny, ale to inna część infrastruktury i zwykle klasyfikuje się go jako okablowanie szkieletowe budynkowe. Okablowanie szkieletowe ma za zadanie łączyć punkty dystrybucyjne, często na większe odległości i niekiedy z użyciem światłowodu, więc nie opisuje typowego połączenia od patch panela do gniazdka przy biurku. Z kolei okablowanie kampusowe dotyczy połączeń między budynkami w obrębie jednej organizacji, na przykład między szkołą, warsztatami i administracją. Tam znaczenie mają inne wymagania środowiskowe, ochrona przeciwprzepięciowa, trasy zewnętrzne i często włókna światłowodowe. Typowy błąd myślowy polega na tym, że słowo okablowanie kojarzy się ogólnie z całą siecią, a normy traktują poszczególne fragmenty dość precyzyjnie. W praktyce projektowej trzeba więc rozróżniać poziomą część instalacji, piony, szkielet budynku oraz szkielet kampusowy, bo od tego zależy dobór kabla, długości torów, zakończenia, pomiary i późniejsza dokumentacja powykonawcza.