Który z wymienionych nośników pozwala zapisać kopię zapasową tylko jeden raz, bez możliwości jej późniejszego skasowania i nadpisania?
A. Karta SD.
B. Płyta DVD-R.
C. Płyta CD-RW.
D. Karta MMC.
Płyta DVD-R jest właściwą odpowiedzią, bo należy do nośników typu WORM, czyli Write Once Read Many: dane można na niej zapisać, a potem wielokrotnie odczytywać, ale nie da się ich normalnie skasować ani nadpisać. W praktyce laser nagrywarki trwale zmienia warstwę zapisywalną płyty, dlatego po nagraniu i najlepiej po zamknięciu sesji, czyli finalizacji, zawartość staje się stała. To ma sens przy kopiach zapasowych, które mają być odporne na przypadkowe usunięcie, nadpisanie przez użytkownika albo zaszyfrowanie przez malware. Moim zdaniem to dobry przykład prostego zabezpieczenia offline, choć oczywiście DVD-R ma ograniczoną pojemność, zwykle 4,7 GB, i nie zastępuje pełnej strategii backupu. W dobrych praktykach stosuje się zasadę 3-2-1: kilka kopii, na różnych nośnikach, w tym jedna poza głównym komputerem. Po nagraniu takiej kopii warto zrobić weryfikację zapisu, sprawdzić odczyt plików, a przy ważnych danych przechowywać też sumy kontrolne, np. SHA-256. DVD-R przydaje się do archiwizacji dokumentów, obrazów instalacyjnych, konfiguracji urządzeń czy kopii końcowych, których nie chcemy później modyfikować.
W tym pytaniu łatwo pomylić nośnik jednorazowego zapisu z nośnikiem, który po prostu służy do przechowywania danych. Karta MMC i karta SD to pamięci flash. Ich podstawową cechą użytkową jest możliwość wielokrotnego zapisywania, kasowania i nadpisywania plików. Nawet jeśli karta SD ma fizyczny przełącznik blokady zapisu, to nie jest to cecha samej technologii jako trwałego zabezpieczenia WORM. Ten przełącznik działa raczej jako informacja dla czytnika lub systemu, więc nie powinno się go traktować jak gwarancji archiwalnej. Z mojego doświadczenia uczniowie często myślą: skoro karta jest mała i można ją schować, to nadaje się do kopii niekasowalnej. Do zwykłego backupu może się nadać, ale nie do wymogu zapisu tylko raz bez nadpisania. Płyta CD-RW też nie spełnia warunku, bo skrót RW oznacza ReWritable, czyli nośnik wielokrotnego zapisu. Dane na CD-RW można usuwać i nagrywać ponownie, choć z ograniczoną liczbą cykli i niższą trwałością niż w klasycznych nośnikach tylko do odczytu po zapisie. Prawidłowe rozumowanie powinno iść w stronę oznaczenia R bez W. DVD-R to płyta jednokrotnego zapisu: po utrwaleniu danych nie można ich skasować ani nadpisać standardowymi metodami. W archiwizacji to ważne, bo chroni przed zwykłą pomyłką operatora i częścią skutków infekcji, np. ransomware. Oczywiście fizycznie płytę można zniszczyć, dlatego nadal trzeba pilnować warunków przechowywania, opisów, weryfikacji zapisu i tworzenia więcej niż jednej kopii.