Odnalezienie głównego rekordu rozruchowego, wczytującego system z aktywnej partycji umożliwia
A. BootstrapLoader
B. POST
C. GUID Partition Table
D. CDDL
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2018 (arkusz E.12-X-18.06).
BootstrapLoader to właściwa odpowiedź, bo chodzi o element procesu rozruchu, który uruchamia dalsze ładowanie systemu operacyjnego z nośnika. W klasycznym schemacie BIOS + MBR komputer po wykonaniu podstawowych czynności startowych odczytuje główny rekord rozruchowy z początku dysku, a znajdujący się tam kod rozruchowy szuka aktywnej partycji i przekazuje sterowanie do jej sektora rozruchowego albo do kolejnego programu ładującego. W praktyce tak działały i nadal czasem działają instalacje starszych systemów Windows, Linux z GRUB-em w trybie BIOS/Legacy oraz różne narzędzia ratunkowe. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą kolejność: firmware startuje sprzęt, potem jest kod rozruchowy, potem bootloader, a dopiero później jądro systemu. Dobra praktyka administracyjna to wiedzieć, czy komputer startuje w trybie Legacy/MBR czy UEFI/GPT, bo od tego zależy sposób naprawy rozruchu, np. komendami bootrec w Windows albo grub-install w Linuksie.
W tym pytaniu łatwo pomylić kilka pojęć, bo wszystkie brzmią technicznie i są powiązane z uruchamianiem komputera, ale pełnią zupełnie inne role. POST to Power-On Self-Test, czyli procedura wykonywana przez BIOS lub UEFI zaraz po włączeniu zasilania. Sprawdza podstawowe elementy sprzętu, takie jak pamięć RAM, procesor, karta graficzna czy kontrolery. POST może zgłosić błąd dźwiękiem albo komunikatem, ale sam nie odnajduje aktywnej partycji i nie ładuje systemu z MBR. To częsty błąd myślowy: skoro POST jest na początku startu komputera, to ktoś zakłada, że odpowiada za cały rozruch. Nie, on raczej sprawdza, czy jest z czego startować. CDDL to licencja oprogramowania, Common Development and Distribution License. Dotyczy praw użytkowania i dystrybucji kodu, więc nie ma związku z sektorem rozruchowym, tablicą partycji ani aktywną partycją. GUID Partition Table, czyli GPT, jest nowoczesnym standardem partycjonowania używanym głównie z UEFI. GPT zastępuje ograniczenia MBR, obsługuje większe dyski i wiele partycji, ale samo pojęcie aktywnej partycji jest typowe dla schematu MBR. W środowisku UEFI używa się zwykle partycji EFI System Partition, a nie aktywnej partycji w starym sensie. Dlatego poprawnym pojęciem jest BootstrapLoader, bo to on reprezentuje mechanizm ładowania kolejnego etapu systemu. Z mojego doświadczenia najlepiej rozdzielać w głowie: POST sprawdza sprzęt, MBR/GPT opisuje organizację dysku, licencja opisuje prawa do programu, a bootloader uruchamia system.