Kable łączące kondygnacyjne punkty dystrybucyjne z głównym punktem dystrybucyjnym nazywa się
A. okablowaniem pionowym
B. połączeniami telekomunikacyjnymi
C. okablowaniem poziomym
D. połączeniami systemowymi
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2020 (arkusz E.13-SG-20.01).
Kable łączące kondygnacyjne punkty dystrybucyjne z głównym punktem dystrybucyjnym to okablowanie pionowe, nazywane też szkieletowym albo backbone. Chodzi o tę część instalacji strukturalnej, która spina ze sobą piętra budynku, czyli np. KPD na pierwszym, drugim i trzecim piętrze z GPD w serwerowni lub głównym pomieszczeniu technicznym. W praktyce takie połączenia często wykonuje się światłowodem, bo daje duży zapas przepustowości, odporność na zakłócenia elektromagnetyczne i pozwala łatwiej obsłużyć większe odległości. Czasem spotyka się też skrętkę miedzianą, ale trzeba pilnować ograniczeń długości i kategorii kabla. W standardach okablowania strukturalnego, takich jak ISO/IEC 11801, EN 50173 czy TIA/EIA-568, rozróżnia się właśnie okablowanie pionowe i poziome. Moim zdaniem to jedno z tych pojęć, które warto kojarzyć z rysunkiem budynku: pionowe idzie między piętrami i punktami dystrybucyjnymi, a poziome rozchodzi się po danej kondygnacji do gniazd użytkowników. Dobra praktyka to poprawne opisanie kabli, prowadzenie dokumentacji tras kablowych i zostawienie zapasu na przyszłą rozbudowę sieci.
W tym pytaniu łatwo pomylić pojęcia, bo wszystkie odpowiedzi brzmią trochę sieciowo, ale w okablowaniu strukturalnym nazwy mają dość konkretne znaczenie. Okablowanie poziome nie łączy głównego punktu dystrybucyjnego z punktami kondygnacyjnymi. Ono działa lokalnie na jednej kondygnacji, czyli zwykle prowadzi od kondygnacyjnego punktu dystrybucyjnego do gniazd abonenckich w pokojach, salach, biurach albo pracowniach. Typowy przykład to kabel skrętka od szafy rack na piętrze do gniazda RJ-45 przy stanowisku komputerowym. To połączenie idzie głównie w poziomie po tej samej kondygnacji, stąd nazwa, chociaż oczywiście fizycznie kabel czasem skręca, schodzi w korytku i nie jest idealnie poziomy. Nazwa dotyczy funkcji w strukturze sieci, nie geometrii co do centymetra. Określenia połączenia systemowe i połączenia telekomunikacyjne są zbyt ogólne i nie są standardową nazwą tego fragmentu instalacji. Mogą oznaczać prawie wszystko: przewody telefoniczne, połączenia między urządzeniami, interfejsy usług operatora albo elementy jakiegoś konkretnego systemu. W standardach takich jak ISO/IEC 11801, EN 50173 czy TIA/EIA-568 stosuje się bardziej precyzyjny podział: okablowanie szkieletowe, czyli pionowe, oraz okablowanie poziome. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś widzi słowo telekomunikacyjne i uznaje je za najbardziej profesjonalne. A tu trzeba patrzeć na rolę kabla w topologii budynku: jeśli spina punkty dystrybucyjne między piętrami z głównym punktem, to jest to okablowanie pionowe, nawet jeśli fragment trasy biegnie korytarzem poziomo.