Okablowanie poziome w sieci strukturalnej łączy
A. kondygnacyjny punkt rozdzielczy z gniazdem abonenckim.
B. dwa gniazda abonenckie.
C. główny punkt rozdzielczy z pośrednimi punktami rozdzielczymi.
D. główne punkty rozdzielcze dwóch sąsiednich budynków.
Okablowanie poziome w sieci strukturalnej to ta część instalacji, która łączy kondygnacyjny punkt rozdzielczy, często nazywany też punktem dystrybucyjnym piętra lub FD, z gniazdem abonenckim w miejscu pracy użytkownika. Czyli w praktyce: od szafy rack na danym piętrze, gdzie są patch panele i przełączniki, prowadzony jest kabel do gniazda RJ-45 przy biurku, w sali lekcyjnej, pracowni komputerowej albo pokoju biurowym. Moim zdaniem to jedna z ważniejszych definicji w okablowaniu strukturalnym, bo pomaga odróżnić instalację piętrową od pionowej i kampusowej. Zgodnie z dobrymi praktykami oraz standardami typu ISO/IEC 11801 i TIA/EIA-568, tor poziomy powinien być projektowany tak, aby był uporządkowany, opisany i możliwy do łatwego serwisowania. Typowo stosuje się skrętkę miedzianą kategorii 5e, 6, 6A albo światłowód, zależnie od wymagań. Ważna jest też długość: dla klasycznego toru miedzianego Ethernet przyjmuje się maksymalnie 90 m kabla stałego plus przewody krosowe, razem zwykle do 100 m. W praktyce monter nie ciągnie kabla od gniazdka do innego gniazdka, tylko właśnie od patch panela w szafie dystrybucyjnej do punktu abonenckiego. Potem krótkim patchcordem łączy się port patch panela z przełącznikiem, a komputer użytkownika z gniazdem w ścianie. Takie podejście daje porządek, skalowalność i łatwiejszą diagnostykę, no i nie robi się potem bałagan w kablach.
W okablowaniu strukturalnym łatwo pomylić różne części instalacji, bo wszystkie dotyczą kabli, szaf i punktów rozdzielczych, ale ich rola jest inna. Okablowanie poziome nie polega na łączeniu dwóch gniazd abonenckich ze sobą. Gniazdo abonenckie jest końcówką toru dla użytkownika, na przykład dla komputera, telefonu IP, drukarki sieciowej albo punktu dostępowego. Gdyby łączyć gniazdo z gniazdem, instalacja byłaby mało praktyczna i trudna do zarządzania, bo ominęłaby centralne miejsce krosowania, czyli szafę z patch panelem i urządzeniami aktywnymi. To częsty błąd myślowy: skoro dwa urządzenia mogą się komunikować, to ktoś zakłada, że ich gniazda muszą być połączone bezpośrednio. W sieci strukturalnej tak się zwykle nie robi.
Połączenie głównego punktu rozdzielczego z pośrednimi punktami rozdzielczymi dotyczy raczej okablowania pionowego, szkieletowego albo dystrybucyjnego, zależnie od topologii budynku. Tam łączy się większe węzły sieci, na przykład główną serwerownię z szafami piętrowymi. Podobnie połączenie głównych punktów rozdzielczych dwóch sąsiednich budynków to nie jest okablowanie poziome, tylko połączenie międzybudynkowe, często realizowane światłowodem ze względu na odległość, przepustowość i odporność na zakłócenia elektromagnetyczne. Z mojego doświadczenia uczniowie mylą słowo poziome z tym, że kabel gdzieś idzie po płaskim korytarzu, ale w standardach chodzi o funkcję w strukturze sieci, a nie dosłownie o kierunek ułożenia przewodu. Poprawnie okablowanie poziome łączy kondygnacyjny punkt rozdzielczy z gniazdem abonenckim, czyli szafę dystrybucyjną piętra z miejscem pracy użytkownika. Taka organizacja jest zgodna z dobrymi praktykami ISO/IEC 11801 oraz TIA/EIA-568 i ułatwia późniejsze pomiary, opisywanie portów, wymiany patchcordów oraz rozbudowę sieci.
Połączenie głównego punktu rozdzielczego z pośrednimi punktami rozdzielczymi dotyczy raczej okablowania pionowego, szkieletowego albo dystrybucyjnego, zależnie od topologii budynku. Tam łączy się większe węzły sieci, na przykład główną serwerownię z szafami piętrowymi. Podobnie połączenie głównych punktów rozdzielczych dwóch sąsiednich budynków to nie jest okablowanie poziome, tylko połączenie międzybudynkowe, często realizowane światłowodem ze względu na odległość, przepustowość i odporność na zakłócenia elektromagnetyczne. Z mojego doświadczenia uczniowie mylą słowo poziome z tym, że kabel gdzieś idzie po płaskim korytarzu, ale w standardach chodzi o funkcję w strukturze sieci, a nie dosłownie o kierunek ułożenia przewodu. Poprawnie okablowanie poziome łączy kondygnacyjny punkt rozdzielczy z gniazdem abonenckim, czyli szafę dystrybucyjną piętra z miejscem pracy użytkownika. Taka organizacja jest zgodna z dobrymi praktykami ISO/IEC 11801 oraz TIA/EIA-568 i ułatwia późniejsze pomiary, opisywanie portów, wymiany patchcordów oraz rozbudowę sieci.