Okablowanie poziome w sieci strukturalnej łączy
A. dwa gniazda abonenckie
B. główny punkt rozdzielczy z pośrednimi punktami rozdzielczymi
C. punkty rozdzielcze różnych budynków kampusu
D. pośredni (kondygnacyjny) punkt rozdzielczy z gniazdem abonenckim
Okablowanie poziome w sieci strukturalnej łączy pośredni, najczęściej kondygnacyjny punkt rozdzielczy z gniazdem abonenckim, czyli punktem dostępowym użytkownika. W praktyce chodzi o odcinek od szafy dystrybucyjnej na piętrze, gdzie są panele krosowe i przełączniki, do gniazda RJ-45 w pokoju, pracowni albo biurze. Tak opisują to standardy okablowania strukturalnego, między innymi ISO/IEC 11801, EN 50173 oraz TIA/EIA-568. Moim zdaniem to jedna z podstawowych rzeczy, które warto sobie dobrze poukładać, bo potem łatwiej czytać projekty instalacji. Dobra praktyka mówi, że stały tor poziomy, czyli permanent link, zwykle nie powinien przekraczać 90 m, a cały kanał transmisyjny razem z patchcordami ma maksymalnie 100 m. Dzięki temu sieć Ethernet działa stabilnie, bez dziwnych strat pakietów i problemów z negocjacją prędkości. W szkole albo firmie wygląda to tak: z piętrowej szafy krosowej wychodzi kabel UTP lub FTP kategorii 5e, 6 albo 6A i kończy się w gnieździe przy stanowisku komputerowym. Potem krótkim patchcordem podpinasz komputer, drukarkę IP, telefon VoIP albo punkt dostępowy Wi-Fi.
W tym pytaniu łatwo pomylić okablowanie poziome z okablowaniem pionowym albo kampusowym, bo wszystkie te pojęcia dotyczą połączeń między punktami sieci strukturalnej. Trzeba jednak patrzeć na hierarchię instalacji. Połączenie głównego punktu rozdzielczego z pośrednimi punktami rozdzielczymi to typowe okablowanie szkieletowe, często nazywane pionowym lub backbone. Takie połączenia prowadzi się między główną serwerownią a szafami dystrybucyjnymi na piętrach, często światłowodem, szczególnie gdy odległości są większe albo potrzebna jest wysoka przepustowość. To nie jest odcinek do stanowiska użytkownika. Połączenia między punktami rozdzielczymi różnych budynków kampusu też należą do warstwy szkieletowej, ale w skali międzybudynkowej. Tam dochodzą dodatkowe tematy: kanalizacja teletechniczna, ochrona przeciwprzepięciowa, światłowody jednomodowe i zapas włókien na przyszłość. Z kolei łączenie dwóch gniazd abonenckich ze sobą nie jest standardowym modelem okablowania strukturalnego. Gniazdo abonenckie jest zakończeniem toru przy użytkowniku, a nie punktem, z którego projektuje się dalszą dystrybucję sieci. Z mojego doświadczenia taki błąd bierze się z myślenia domowego, że kabel po prostu łączy dwa końce. W profesjonalnej instalacji każdy tor poziomy powinien iść od panelu krosowego w kondygnacyjnym punkcie rozdzielczym do gniazda telekomunikacyjnego. Dzięki temu łatwo zarządzać połączeniami, testować certyfikatorem, opisywać porty i zmieniać konfigurację bez rwania kabli w ścianach.