Okablowanie szkieletowe kampusu w sieci strukturalnej łączy
A. budynkowy punkt rozdzielczy z gniazdem abonenckim.
B. dwa gniazda abonenckie.
C. kondygnacyjny punkt rozdzielczy z gniazdem abonenckim.
D. kampusowy punkt rozdzielczy z budynkowymi punktami rozdzielczymi.
Okablowanie szkieletowe kampusu łączy kampusowy punkt rozdzielczy z budynkowymi punktami rozdzielczymi, czyli odpowiedź z kampusowym punktem rozdzielczym i punktami budynkowymi jest właściwa. W strukturze okablowania to jest najwyższy poziom połączeń między budynkami znajdującymi się na jednym terenie, np. w szkole, firmie, uczelni albo zakładzie produkcyjnym. W praktyce kampusowy punkt rozdzielczy, często oznaczany jako CD, zbiera główne połączenia z budynków, a budynkowe punkty rozdzielcze, czyli BD, obsługują konkretne obiekty. Z mojego doświadczenia najczęściej stosuje się tu światłowód, bo daje duży zasięg, odporność na zakłócenia elektromagnetyczne i wysoką przepustowość, np. 10 Gb/s albo więcej. Takie podejście jest zgodne z logiką okablowania strukturalnego opisaną w normach typu ISO/IEC 11801, EN 50173 oraz praktycznie zgodne z zasadami TIA/EIA-568. Warto zapamiętać hierarchię: kampus łączy budynki, budynek łączy kondygnacje, a kondygnacja łączy użytkowników przez gniazda abonenckie. To bardzo pomaga przy projektowaniu sieci, dokumentacji tras kablowych i późniejszym usuwaniu awarii.
W okablowaniu strukturalnym łatwo pomylić poziomy hierarchii, bo wszędzie występują jakieś punkty rozdzielcze i gniazda. Jednak okablowanie szkieletowe kampusu nie służy do łączenia dwóch gniazd abonenckich. Gniazdo abonenckie to końcowy punkt instalacji, do którego użytkownik podłącza komputer, telefon IP, drukarkę albo access point. Takie połączenia należą raczej do części poziomej okablowania, a nie do szkieletu kampusowego. Podobnie połączenie budynkowego punktu rozdzielczego bezpośrednio z gniazdem abonenckim miesza dwa różne poziomy struktury. Budynkowy punkt rozdzielczy jest elementem wyżej w hierarchii i zwykle komunikuje się z punktami kondygnacyjnymi albo z punktem kampusowym, a nie bezpośrednio z każdym stanowiskiem użytkownika. Kondygnacyjny punkt rozdzielczy połączony z gniazdem abonenckim to typowy przykład okablowania poziomego na piętrze, czyli od szafy dystrybucyjnej do stanowiska pracy. Moim zdaniem najczęstszy błąd polega na tym, że słowo szkieletowe kojarzy się po prostu z każdym ważnym kablem w budynku. W normach okablowania, takich jak ISO/IEC 11801 czy EN 50173, ma ono jednak konkretny sens. Szkielet kampusowy łączy budynki między sobą przez kampusowy punkt rozdzielczy i budynkowe punkty rozdzielcze. Dopiero niżej są połączenia budynkowe, kondygnacyjne i abonenckie. Dzięki temu sieć jest czytelna, łatwiejsza do rozbudowy i mniej problematyczna przy diagnostyce, bo wiadomo gdzie szukać uszkodzenia albo wąskiego gardła.