Odmianą pamięci tylko do odczytu, którą użytkownik może zaprogramować tylko jeden raz (przez przepalenie połączeń w strukturze układu), a zapisanej zawartości nie można później skasować, jest pamięć
A. ROM
B. PROM
C. EEPROM
D. EPROM
PROM, czyli Programmable Read-Only Memory, to dokładnie ten typ pamięci ROM, który użytkownik może zaprogramować samodzielnie, ale tylko jeden raz. Programowanie polega na trwałej zmianie struktury układu, najczęściej przez przepalenie specjalnych połączeń, bezpieczników lub elementów przewodzących wewnątrz kości. Po takim zapisie dane zostają zapisane na stałe i nie da się ich normalnie skasować ani zmienić, więc trzeba bardzo uważać przed zaprogramowaniem. Moim zdaniem to dobry przykład pamięci, przy której widać, że słowo programowalna nie zawsze oznacza wielokrotnego zapisu. PROM stosowano m.in. do przechowywania firmware, tablic konfiguracyjnych, mikrokodu, prostych danych kalibracyjnych albo ustawień sprzętu w urządzeniach elektronicznych. W praktyce serwisowej ważne jest odróżnienie PROM od EPROM i EEPROM, bo przy diagnostyce płyty, sterownika lub starszego urządzenia automatyki trzeba wiedzieć, czy zawartość można jeszcze przeprogramować. Dobra praktyka branżowa jest taka: przed zapisem pamięci jednokrotnego programowania weryfikuje się plik wsadowy, sumę kontrolną, zgodność modelu układu i napięcia programowania. Jeden błąd i układ może nadawać się tylko do wymiany, no niestety tak to wygląda w elektronice cyfrowej.
W tym pytaniu łatwo pomylić kilka odmian pamięci ROM, bo wszystkie są związane z przechowywaniem danych bez zasilania, ale różnią się sposobem zapisu i kasowania. Klasyczna ROM jest pamięcią tylko do odczytu zaprogramowaną zwykle już na etapie produkcji układu. Użytkownik końcowy nie programuje jej sam przez przepalanie połączeń, więc nie pasuje do opisu, mimo że jej zawartość też jest trwała. To częsty skrót myślowy: skoro coś jest tylko do odczytu, to od razu ROM. W technice trzeba jednak patrzeć na metodę zaprogramowania. EPROM, czyli Erasable Programmable ROM, można zaprogramować elektrycznie, a potem skasować promieniowaniem UV przez specjalne okienko w obudowie. Dlatego nie jest pamięcią jednokrotnego zapisu. EEPROM idzie jeszcze dalej, bo pozwala kasować i zapisywać dane elektrycznie, zwykle wielokrotnie, bez lampy UV i bez wyjmowania układu z urządzenia. Właśnie takie pamięci spotyka się w konfiguracjach BIOS/UEFI, mikrokontrolerach, modułach identyfikacyjnych i różnych sterownikach. Pamięcią pasującą do sformułowania użytkownik może zaprogramować tylko jeden raz jest PROM. W PROM zapis realizuje się przez nieodwracalne przepalenie wybranych połączeń w strukturze układu, więc późniejsza zmiana zawartości nie jest możliwa. Z mojego doświadczenia najlepiej zapamiętać to tak: PROM to jeden strzał, EPROM kasuje się światłem UV, EEPROM kasuje się elektrycznie, a ROM jest fabryczna. Takie rozróżnienie przydaje się szczególnie przy pracy z firmware, starszym sprzętem komputerowym i elektroniką przemysłową.