Papier termotransferowy do przenoszenia nadruku na tkaninę (np. koszulkę) za pomocą żelazka to materiał eksploatacyjny stosowany w drukarkach
A. igłowych.
B. atramentowych.
C. 3D.
D. rozetkowych.
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2023 (arkusz E.12-SG-23.01).
Papier termotransferowy do przenoszenia nadruku na tkaninę, na przykład koszulkę, jest typowym materiałem eksploatacyjnym używanym z drukarkami atramentowymi. Taka drukarka nanosi ciekły atrament na specjalną warstwę papieru transferowego, a dopiero później obraz przenosi się na materiał przy pomocy temperatury i docisku, najczęściej żelazkiem albo prasą termiczną. Ważne jest więc rozdzielenie dwóch etapów: najpierw drukowanie wzoru, potem transfer na tkaninę. W praktyce trzeba dobrać papier do rodzaju tkaniny, np. do jasnych albo ciemnych koszulek, ustawić odpowiedni tryb papieru w sterowniku i często wydrukować obraz w odbiciu lustrzanym. Z mojego doświadczenia to właśnie ten ostatni punkt najłatwiej przeoczyć, a potem napis na koszulce wychodzi odwrotnie. Dobre praktyki branżowe mówią też, żeby używać papieru zgodnego z technologią drukarki, nie mieszać materiałów do atramentu z materiałami do lasera i przestrzegać parametrów producenta: temperatury, czasu prasowania oraz sposobu prania gotowego nadruku. Drukarki atramentowe nadają się do tego, bo potrafią drukować kolorowe grafiki rastrowe w dobrej rozdzielczości na specjalnych nośnikach.
W tym pytaniu łatwo pomylić samo słowo termotransferowy z technologią drukowania, ale tutaj ciepło pojawia się głównie na etapie przenoszenia gotowego nadruku na tkaninę. Obraz najpierw jest drukowany na specjalnym papierze, a dopiero później warstwa z nadrukiem zostaje utrwalona na koszulce żelazkiem lub prasą. Do takiego zastosowania typowo używa się drukarki atramentowej, bo nanosi ona ciekły atrament na powlekaną powierzchnię papieru transferowego i pozwala uzyskać kolorową grafikę o sensownej jakości. Drukarka rozetkowa nie pasuje do tego zadania, ponieważ działa uderzeniowo i służy głównie do znakowego wydruku tekstu, trochę jak elektroniczna maszyna do pisania. Nie tworzy swobodnej grafiki rastrowej i nie współpracuje z takim papierem w praktyczny sposób. Drukarka igłowa również jest technologią uderzeniową, wykorzystuje taśmę barwiącą i głowicę z igłami, więc nadaje się raczej do formularzy, kopii przez kalkę albo wydruków magazynowych, a nie do estetycznych nadruków na koszulki. Z kolei drukarka 3D w ogóle nie drukuje na papierze atramentem; jej materiałem eksploatacyjnym jest najczęściej filament, żywica albo proszek, zależnie od technologii. Typowy błąd myślowy polega na tym, że skoro finalnie używa się temperatury, to wybiera się urządzenie kojarzące się z ciepłem lub specjalną techniką produkcji. W rzeczywistości trzeba patrzeć na nośnik i sposób naniesienia obrazu: papier transferowy do żelazka jest przeznaczony do nadruku atramentowego, a potem dopiero do wprasowania w tkaninę.