W sieci Gigabit Ethernet 1000Base-T do transmisji danych wykorzystywane są żyły kabla UTP dołączone do pinów
A. 1, 2, 3, 6
B. 1, 2, 4, 5
C. 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8
D. 4, 5, 7, 8
W 1000Base-T transmisja danych odbywa się przez wszystkie cztery pary skrętki, czyli przez piny 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 i 8 złącza RJ-45. To jest ważna różnica względem starszych odmian Ethernetu, takich jak 10BASE-T i 100BASE-TX, gdzie typowo wykorzystywane były tylko dwie pary: 1-2 oraz 3-6. W Gigabit Ethernet każda para pracuje jednocześnie w obu kierunkach, a urządzenia stosują techniki takie jak echo cancellation oraz kodowanie PAM-5. Dzięki temu z czterech par można uzyskać przepustowość 1 Gb/s bez potrzeby używania światłowodu. W praktyce oznacza to, że przy kablu do gigabitu wszystkie żyły muszą być poprawnie zarobione według T568A albo T568B, nie tylko te „najważniejsze”. Moim zdaniem to jedna z najczęstszych pułapek przy zaciskaniu wtyków RJ-45, bo kabel może działać na 100 Mb/s, ale nie zestawi linku 1 Gb/s. Dobrą praktyką jest używanie co najmniej kabla kategorii 5e, zachowanie par skręconych jak najbliżej wtyku i testowanie okablowania testerem, który sprawdza wszystkie osiem żył, a nie tylko ciągłość przewodu.
W tym pytaniu łatwo pomylić standard 1000Base-T ze starszymi wersjami Ethernetu po skrętce. Piny 1, 2, 3 i 6 kojarzą się z sieciami 10BASE-T oraz 100BASE-TX, bo tam faktycznie używane są dwie pary przewodów: jedna do nadawania i jedna do odbioru, przynajmniej w klasycznym ujęciu. Taki kabel potrafi normalnie działać przy 100 Mb/s, więc ktoś może wyciągnąć wniosek, że do każdej sieci Ethernet wystarczą cztery żyły. No i tu właśnie pojawia się problem, bo Gigabit Ethernet 1000Base-T ma inną zasadę działania. Używa wszystkich czterech par skrętki, czyli również pinów 4, 5, 7 i 8. Same piny 4, 5, 7 i 8 także nie wystarczą, bo nie tworzą kompletnego toru transmisji dla 1000Base-T. Podobnie zestaw 1, 2, 4, 5 jest niepełny i nie odpowiada typowemu wykorzystaniu par w standardzie RJ-45 dla Ethernetu. W skrętce liczy się nie tylko liczba przewodów, ale też zachowanie par: 1-2, 3-6, 4-5 oraz 7-8. Standardy okablowania T568A i T568B opisują kolejność żył, ale w obu przypadkach dla gigabitu muszą być podłączone wszystkie osiem pinów. Z mojego doświadczenia takie błędy wychodzą szczególnie wtedy, gdy ktoś zarabia kabel „na szybko” albo wykorzystuje stary przewód, w którym część żył była użyta np. do telefonu. Efekt bywa taki, że karta sieciowa negocjuje tylko 100 Mb/s, połączenie jest niestabilne albo w ogóle nie zestawia się link. Dlatego przy 1000Base-T trzeba myśleć o pełnym, poprawnie sparowanym kablu UTP kategorii minimum 5e, a najlepiej sprawdzonym testerem okablowania.