W sieci Ethernet 100BaseTX dla transmisji danych wykorzystywane są żyły kabla UTP dołączone do pinów
A. 4, 5, 6, 7
B. 1, 2, 5, 6
C. 1, 2, 3, 6
D. 1, 2, 3, 4
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2013 (arkusz E.13-X-13.05).
W Ethernet 100BaseTX do właściwej transmisji danych używane są piny 1, 2, 3 i 6 złącza RJ-45, czyli dwie pary skrętki. To właśnie dlatego odpowiedź 1, 2, 3, 6 jest poprawna. Standard 100BASE-TX, zgodny z rodziną IEEE 802.3, nie wykorzystuje wszystkich czterech par kabla UTP, tylko dwie: jedną parę do nadawania, drugą do odbioru. W typowym połączeniu MDI karta sieciowa nadaje na pinach 1 i 2, a odbiera na pinach 3 i 6. W urządzeniach typu switch, czyli MDI-X, kierunki są odwrotne, ale numery używanych pinów zostają te same. Przy standardzie TIA/EIA-568A na pinach 1 i 2 znajduje się para zielona, a na pinach 3 i 6 para pomarańczowa. Przy TIA/EIA-568B kolory tych par są zamienione miejscami, ale nadal transmisja 100BaseTX idzie po pinach 1, 2, 3 i 6. Moim zdaniem to jedna z tych rzeczy, które warto po prostu zapamiętać, bo bardzo często wychodzi przy zaciskaniu wtyków i diagnozowaniu kabla. W praktyce, jeśli ktoś źle rozdzieli pary, na przykład da przewody na kolejne piny 1, 2, 3, 4, to kabel może wyglądać ładnie, ale sieć będzie działać niestabilnie albo wcale. Dobra praktyka jest taka, żeby trzymać się jednego schematu, T568A albo T568B, nie rozplatać par bardziej niż trzeba i po zaciśnięciu sprawdzić przewód testerem okablowania.
W tym pytaniu łatwo pomylić fizyczne ułożenie żył we wtyku RJ-45 z parami, które realnie biorą udział w transmisji Fast Ethernet. Standard 100BaseTX nie korzysta z dowolnych czterech pinów, tylko z dwóch konkretnych par skrętki: pinów 1 i 2 oraz 3 i 6. To wynika ze standardu Ethernet oraz ze sposobu przypisania par w okablowaniu TIA/EIA-568A i TIA/EIA-568B. Piny 4 i 5 tworzą parę niebieską, a piny 7 i 8 parę brązową. W klasycznym 100BASE-TX nie są one używane do przesyłania ramek danych, choć mogą mieć znaczenie w innych zastosowaniach, na przykład w niektórych odmianach PoE albo w 1000BASE-T, gdzie pracują już wszystkie cztery pary. Dlatego wybór zestawu z pinami 4, 5, 6, 7 miesza pary i nie odpowiada zasadom transmisji Fast Ethernet. Zestaw 1, 2, 5, 6 wygląda pozornie sensownie, bo zawiera parę 1-2 i pin 6, ale brakuje w nim pinu 3, który jest parą z pinem 6. To typowy błąd: patrzy się na numery po kolei, a nie na rzeczywiste pary skrętki. Podobnie piny 1, 2, 3, 4 też są mylące, bo wydają się logicznym ciągiem czterech pierwszych styków, ale pin 4 należy do innej pary niż pin 3. W skrętce pary są ważniejsze niż sama kolejność numerów. Z mojego doświadczenia przy zaciskaniu kabli najczęściej problem bierze się właśnie z rozdzielenia pary 3-6 i potraktowania pinów 3-4 jako naturalnej pary, bo są obok siebie. A w RJ-45 tak to nie działa. Dla 100BaseTX trzeba zapamiętać układ 1, 2, 3, 6 i pilnować poprawnego schematu T568A albo T568B na końcach przewodu.