Podczas hibernacji system Windows zapisuje zawartość pamięci operacyjnej na dysku w pliku
A. hiberfil.sys
B. swapfile.sys
C. boot.ini
D. pagefile.sys
Podczas hibernacji Windows zapisuje stan pamięci RAM do pliku hiberfil.sys, zwykle umieszczonego w katalogu głównym partycji systemowej, czyli najczęściej C:\hiberfil.sys. Dzięki temu komputer może zostać całkowicie wyłączony, a po ponownym uruchomieniu system odtwarza poprzedni stan pracy: otwarte programy, dokumenty, sesję użytkownika i część kontekstu systemowego. To właśnie różni hibernację od zwykłego uśpienia, gdzie dane pozostają głównie w pamięci operacyjnej i sprzęt nadal pobiera trochę energii. W praktyce ma to znaczenie zwłaszcza w laptopach, bo można oszczędzić baterię bez tracenia rozpoczętej pracy. Plik hiberfil.sys jest zarządzany przez system, więc nie powinno się go usuwać ręcznie jak zwykłego pliku. Do konfiguracji używa się polecenia powercfg, na przykład powercfg /hibernate off wyłącza hibernację i usuwa ten plik. Moim zdaniem warto też pamiętać, że hiberfil.sys może zajmować sporo miejsca na dysku, bo jego rozmiar zależy od ilości pamięci RAM oraz ustawień systemu. Z punktu widzenia dobrych praktyk administracyjnych nie grzebiemy w nim ręcznie, tylko używamy narzędzi systemowych Windows.
W tym pytaniu łatwo pomylić kilka plików systemowych Windows, bo wszystkie wyglądają technicznie i część z nich faktycznie ma związek z pamięcią. pagefile.sys jest plikiem stronicowania, czyli mechanizmem pamięci wirtualnej. Windows używa go wtedy, gdy musi przenieść mniej aktywne strony pamięci RAM na dysk albo gdy aplikacje wymagają większej przestrzeni adresowej. To nie jest jednak zapis całej sesji komputera podczas hibernacji. Typowy błąd polega na skojarzeniu słowa pamięć z każdym plikiem, który ma coś wspólnego z RAM, a tu trzeba rozróżnić stronicowanie od hibernacji. swapfile.sys również dotyczy mechanizmów zarządzania pamięcią, ale jest wykorzystywany głównie pomocniczo, między innymi dla aplikacji ze środowiska nowoczesnych aplikacji Windows. Nie służy do odtworzenia stanu systemu po całkowitym wyłączeniu zasilania. boot.ini to jeszcze inna historia, związana ze starszym mechanizmem rozruchu w dawnych wersjach Windows, głównie z rodziny Windows NT/XP. W nowszych systemach konfigurację startu obsługuje BCD, a nie boot.ini. Ten plik nie ma nic wspólnego z przechowywaniem zawartości RAM. Poprawnym skojarzeniem jest hibernacja = hiberfil.sys. Z mojego doświadczenia najprościej zapamiętać to po nazwie: hiberfil pochodzi od hibernate file, czyli plik hibernacji. Dobre podejście administracyjne jest takie, żeby nie usuwać tych plików ręcznie, tylko używać narzędzi Windows, na przykład ustawień zasilania albo polecenia powercfg.