Głównym celem mechanizmu Plug and Play jest
A. automatyczne odinstalowanie sterowników, które przez dłuższy czas nie były używane.
B. wykrycie nowo podłączonego sprzętu i automatyczne przydzielenie mu zasobów.
C. automatyczne uruchomienie ostatnio otwartej gry.
D. automatyczne tworzenie kopii danych na nowo podłączonym nośniku pamięci.
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2014 (arkusz E.12-X-14.01).
Mechanizm Plug and Play służy do tego, aby system operacyjny wykrył nowo podłączony sprzęt i automatycznie przydzielił mu potrzebne zasoby, takie jak sterownik, przerwanie IRQ, zakres adresów wejścia/wyjścia czy obszar pamięci. W praktyce chodzi o sytuację typu: podłączasz mysz USB, kartę sieciową, drukarkę albo pendrive, a system sam rozpoznaje urządzenie, wyszukuje odpowiedni sterownik i przygotowuje je do pracy. Moim zdaniem to jedna z tych funkcji, które wydają się oczywiste dopóki nie trzeba ręcznie konfigurować starego sprzętu. Dawniej użytkownik często musiał ustawiać zworki, porty COM, DMA albo instalować sterowniki z dyskietki. Plug and Play mocno to uprościł. Dobra praktyka branżowa mówi jednak, żeby mimo automatyki korzystać ze sterowników ze sprawdzonych źródeł: Windows Update, strony producenta płyty głównej, karty graficznej czy urządzenia peryferyjnego. W Menedżerze urządzeń można sprawdzić, czy sprzęt został poprawnie rozpoznany i czy nie ma konfliktów zasobów. To ważne przy diagnostyce, bo żółty znak ostrzegawczy przy urządzeniu często oznacza problem ze sterownikiem albo identyfikacją sprzętu.
Mechanizm Plug and Play bywa mylony z różnymi automatycznymi funkcjami systemu, ale jego zadanie jest dość konkretne: wykryć sprzęt, zidentyfikować go i przydzielić mu zasoby potrzebne do działania. Nie ma on związku z uruchamianiem ostatnio otwartej gry. To byłaby raczej funkcja aplikacji, launchera gier albo systemowego autostartu, a nie mechanizm obsługi sprzętu. Podobnie automatyczne wykonywanie kopii danych na nowo podłączonym nośniku to temat kopii zapasowych, synchronizacji plików lub polityk bezpieczeństwa, a nie Plug and Play. Owszem, po podłączeniu dysku USB system może go wykryć dzięki Plug and Play, ale samo kopiowanie danych wymaga osobnej konfiguracji, np. programu backupowego. Nie należy też zakładać, że Plug and Play automatycznie odinstalowuje stare sterowniki. System może przechowywać nieużywane pakiety sterowników, a ich usuwanie to kwestia administracji systemem, narzędzi typu Menedżer urządzeń, pnputil albo czyszczenia magazynu sterowników. Typowy błąd myślowy polega tu na traktowaniu każdej automatycznej czynności systemu jako Plug and Play. Z mojego doświadczenia lepiej zapamiętać to prosto: Plug and Play odpowiada za obsługę nowo wykrytego sprzętu, a nie za gry, backup ani porządki w sterownikach. W praktyce widać to najlepiej po podłączeniu klawiatury USB, drukarki czy adaptera Bluetooth, gdy system rozpoznaje identyfikator urządzenia i próbuje dobrać właściwy sterownik.