Norma PN-EN 50173 zaleca instalowanie minimum
A. 1 punktu rozdzielczego na cały wielopiętrowy budynek.
B. 1 punktu rozdzielczego na każde 100 m2 powierzchni.
C. 1 punktu rozdzielczego na każde 250 m2 powierzchni.
D. 1 punktu rozdzielczego na każde piętro.
Pytanie z egzaminu CKE, wrzesień 2014 (arkusz E.13-X-14.08).
Norma PN-EN 50173 dotyczy okablowania strukturalnego i opisuje m.in. hierarchiczną budowę instalacji teleinformatycznej w budynku. W takim podejściu przyjmuje się, że na każdym piętrze powinien znajdować się co najmniej jeden punkt rozdzielczy, czyli najczęściej szafa lub punkt dystrybucyjny piętra. To właśnie tam zbiegają się przewody poziome prowadzone do gniazd abonenckich, stanowisk komputerowych, punktów dostępowych Wi-Fi, telefonów IP czy kamer. Moim zdaniem to jedna z tych zasad, które od razu widać w praktyce: łatwiej zarządzać okablowaniem, krótsze są trasy kablowe, prościej wykonać pomiary i późniejszy serwis. Punkt rozdzielczy na piętrze pozwala też zachować wymagane limity długości toru transmisyjnego, np. dla skrętki miedzianej w typowej sieci Ethernet. Gdyby wszystko prowadzić do jednej szafy z innego piętra, instalacja szybko zrobiła by się nieczytelna i trudna do rozbudowy. Dobra praktyka branżowa jest więc taka: każde piętro ma własny punkt dystrybucyjny, a dopiero te punkty łączy się okablowaniem pionowym z głównym punktem rozdzielczym budynku.
W tym pytaniu łatwo pomylić punkt rozdzielczy z liczbą gniazd abonenckich albo z orientacyjną gęstością instalacji na powierzchni biurowej. Odpowiedzi odnoszące się do 100 m² albo 250 m² brzmią na pierwszy rzut oka sensownie, bo w projektowaniu sieci faktycznie często analizuje się powierzchnię, liczbę stanowisk pracy i zapotrzebowanie na porty. Jednak PN-EN 50173 w tym kontekście nie zaleca minimalnie jednego punktu rozdzielczego na taki metraż. Punkt rozdzielczy to element organizacji okablowania, a nie zwykłe gniazdo sieciowe w pokoju. Jego rola jest bardziej centralna: terminowanie kabli, montaż paneli krosowych, przełączników, organizacja połączeń i ułatwienie konserwacji. Mylenie tych pojęć prowadzi potem do projektów, które na papierze wyglądają oszczędnie, ale w serwisie są kłopotliwe. Pomysł jednego punktu rozdzielczego dla całego wielopiętrowego budynku też jest słaby technicznie. Przy większym obiekcie szybko pojawia się problem z długością przewodów poziomych, prowadzeniem tras kablowych między piętrami, bałaganem w szafie i trudniejszą diagnostyką. Z mojego doświadczenia takie nadmierne centralizowanie okablowania kończy się często dodatkowymi pracami, bo trzeba później dobudować szafy pośrednie. Zgodnie z zasadą stosowaną w okablowaniu strukturalnym, minimum to jeden punkt rozdzielczy na każde piętro, a w dużych lub nietypowych kondygnacjach może być ich nawet więcej.