Zgodnie z normą PN-EN 50174 dopuszczalna łączna długość kabla połączeniowego pomiędzy punktem abonenckim a komputerem i kabla krosowniczego (A+C) wynosi
A. 10 m
B. 5 m
C. 3 m
D. 6 m
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2017 (arkusz E.13-X-17.06).
Odpowiedź 10 m jest zgodna z zasadą stosowaną w okablowaniu strukturalnym według PN-EN 50174 oraz powiązanych norm dla instalacji teleinformatycznych. W typowym torze transmisyjnym mamy kabel poziomy B, czyli od panelu krosowego do punktu abonenckiego, oraz krótkie kable elastyczne: A w szafie dystrybucyjnej między panelem krosowym a przełącznikiem i C przy stanowisku pracy między gniazdem abonenckim a komputerem. Dla klasycznego kanału Ethernet przyjmuje się, że długość stałego okablowania poziomego nie powinna przekraczać 90 m, a łączna długość kabli połączeniowych i krosowniczych A+C może wynosić maksymalnie 10 m. Razem daje to popularne 100 m kanału transmisyjnego. W praktyce oznacza to, że można mieć na przykład 3 m patchcordu w szafie i 7 m przewodu przy biurku, albo 5 m i 5 m, byle suma A+C nie przekroczyła 10 m. Moim zdaniem to jedna z tych zasad, które naprawdę warto zapamiętać, bo często wychodzi przy projektowaniu pracowni, biur i serwerowni. Zbyt długie patchcordy zwiększają tłumienie, podatność na zakłócenia i robią bałagan w szafie rack, więc dobra praktyka to trzymać je możliwie krótkie, ale dalej w granicach normy.
Wartości 3 m, 5 m i 6 m mogą brzmieć dość rozsądnie, bo w wielu instalacjach faktycznie używa się krótkich patchcordów, szczególnie w szafach rack. Nie są jednak granicą dopuszczalną dla sumy odcinków A+C w tym układzie. Typowy błąd polega na pomyleniu zalecanej, wygodnej długości pojedynczego przewodu z maksymalną długością dopuszczalną przez zasady okablowania strukturalnego. Kabel A to przewód krosowniczy pomiędzy panelem krosowym a przełącznikiem, a kabel C to przewód użytkownika od punktu abonenckiego do komputera. Norma nie mówi, że każdy z tych przewodów ma mieć dokładnie kilka metrów, tylko że ich łączna długość w standardowym kanale nie powinna przekroczyć 10 m, przy założeniu, że odcinek stały B ma maksymalnie 90 m. Razem tworzy to limit 100 m dla kanału miedzianego, bardzo ważny przy Ethernet, np. 100BASE-TX czy 1000BASE-T. Z mojego doświadczenia uczniowie czasem wybierają 5 m, bo kojarzą typowy patchcord ze sklepu, albo 6 m, bo wydaje się to bezpiecznym kompromisem. To jednak nie jest pytanie o typową długość przewodu na biurku, tylko o dopuszczalną sumę kabli połączeniowych po obu stronach stałego okablowania. W praktyce można zastosować krótsze przewody i to nawet lepiej dla porządku oraz parametrów toru, ale limit normowy dla A+C wynosi 10 m.