Przed instalacją sterownika urządzenia peryferyjnego system operacyjny Windows powinien sprawdzać, czy sterownik posiada podpis
A. elektroniczny.
B. cyfrowy.
C. zaufany.
D. kryptograficzny.
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2016 (arkusz E.12-X-16.01).
Sterownik urządzenia w Windows powinien mieć podpis cyfrowy, bo właśnie tego określenia używa Microsoft w mechanizmach weryfikacji sterowników. Podpis cyfrowy sterownika potwierdza dwie bardzo ważne rzeczy: że plik nie został zmieniony po podpisaniu oraz że pochodzi od określonego wydawcy, np. producenta sprzętu albo dostawcy certyfikowanego przez Microsoft. W praktyce chodzi o bezpieczeństwo i stabilność systemu. Sterownik działa blisko jądra systemu, więc wadliwy albo podmieniony plik może powodować blue screeny, zawieszanie komputera, a nawet umożliwić uruchomienie złośliwego kodu z wysokimi uprawnieniami. Dlatego Windows, szczególnie w wersjach 64-bitowych, mocno pilnuje podpisywania sterowników. Dobrym przykładem jest instalacja sterownika karty graficznej, drukarki albo adaptera Wi-Fi. Jeśli sterownik ma podpis cyfrowy i najlepiej certyfikację WHQL, użytkownik ma większą pewność, że był testowany pod kątem zgodności z Windows. Moim zdaniem to jedna z tych rzeczy, których na co dzień się nie zauważa, ale jak coś pójdzie źle, to od razu widać po problemach ze stabilnością. Dobra praktyka branżowa jest prosta: pobierać sterowniki z Windows Update, strony producenta urządzenia lub oficjalnego repozytorium producenta komputera, a nie z losowych stron z paczkami driverów.
W tym pytaniu łatwo pomylić kilka podobnych pojęć, bo wszystkie brzmią dość bezpiecznie i technicznie. Określenie podpis kryptograficzny jest bliskie znaczeniowo, ponieważ podpis cyfrowy rzeczywiście opiera się na kryptografii asymetrycznej, funkcjach skrótu i certyfikatach. Problem w tym, że w kontekście systemu Windows i sterowników używa się konkretnego terminu podpis cyfrowy. To nie jest tylko kwestia językowa. W dokumentacji Microsoft, przy instalacji sterowników, integralności kodu i certyfikacji WHQL pojawia się właśnie digital signature, czyli podpis cyfrowy. Podpis elektroniczny to pojęcie szersze i często kojarzone z dokumentami, umowami, administracją publiczną albo identyfikacją osoby. Może być realizowany różnymi metodami, a w informatyce systemowej nie jest standardowym określeniem dla weryfikacji sterownika urządzenia. Z kolei podpis zaufany brzmi przekonująco, ale jest zbyt potoczne i nieprecyzyjne. W Polsce można też skojarzyć go z profilem zaufanym, co prowadzi na kompletnie inny temat, bardziej urzędowy niż techniczny. Typowy błąd myślowy polega na tym, że wybiera się odpowiedź, która brzmi najbezpieczniej, zamiast tę, która jest zgodna z terminologią systemu operacyjnego. Windows przed instalacją sterownika sprawdza podpis cyfrowy, czyli mechanizm potwierdzający autentyczność wydawcy i nienaruszalność plików. Z mojego doświadczenia warto zapamiętać to praktycznie: jeśli podczas instalacji sterownika pojawia się ostrzeżenie o braku podpisu cyfrowego, trzeba się zatrzymać i sprawdzić źródło sterownika, bo może to być zwykły stary driver, ale może też być ryzyko dla systemu.