Administrator musi podzielić adres 10.0.0.0/16 na 4 równe podsieci o tej samej liczbie hostów. Jaką maskę będą miały te podsieci?
A. 255.255.0.0
B. 255.255.128.0
C. 255.255.224.0
D. 255.255.192.0
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2018 (arkusz E.13-X-18.06).
Adres 10.0.0.0/16 ma początkowo maskę 255.255.0.0, czyli część sieciowa zajmuje 16 bitów. Skoro trzeba utworzyć 4 równe podsieci, to musimy pożyczyć z części hosta tyle bitów, aby liczba kombinacji dała 4. Dwa bity wystarczą, bo 2² = 4. Nowy prefiks to więc /16 + 2 = /18, a maska /18 w zapisie dziesiętnym to 255.255.192.0. W praktyce oznacza to, że trzeci oktet zmienia się skokiem co 64, bo 256 - 192 = 64. Powstaną podsieci: 10.0.0.0/18, 10.0.64.0/18, 10.0.128.0/18 oraz 10.0.192.0/18. Każda ma taką samą pojemność adresową, czyli 2¹⁴ adresów, z czego standardowo 2 adresy są zarezerwowane na adres sieci i broadcast. Moim zdaniem to jest jeden z najważniejszych schematów do zapamiętania przy projektowaniu adresacji IPv4, bo w firmach często dzieli się większą pulę na równe VLAN-y, segmenty dla działów albo podsieci oddziałów. Dobra praktyka branżowa jest taka, żeby liczyć prefiksy, a nie zgadywać maskę z pamięci, bo przy większych projektach łatwo się pomylić i potem routing albo DHCP robią się kłopotliwe.
W tym zadaniu kluczowe jest zrozumienie, że nie dzielimy adresu 10.0.0.0/16 na dowolne sieci, tylko dokładnie na 4 równe podsieci. Maska 255.255.0.0 odpowiada prefiksowi /16, czyli w ogóle nie wykonuje podziału. Zostaje jedna duża sieć 10.0.0.0/16, więc nie spełnia warunku czterech części. To częsty błąd, gdy ktoś patrzy tylko na adres bazowy i przepisuje jego oryginalną maskę, zamiast policzyć pożyczone bity. Maska 255.255.128.0 to /17, czyli pożyczenie tylko jednego bitu z części hosta. Jeden bit daje 2¹ = 2 podsieci, a więc za mało. Takie rozwiązanie mogłoby pasować, gdyby administrator chciał podzielić sieć na dwie połowy, na przykład 10.0.0.0/17 i 10.0.128.0/17. Z kolei 255.255.224.0 to /19, czyli pożyczenie trzech bitów. Trzy bity dają 2³ = 8 podsieci, więc sieć zostałaby podzielona na zbyt wiele mniejszych segmentów. Hostów w każdej podsieci byłoby mniej niż potrzeba przy równym podziale na 4 części. Poprawne podejście polega na policzeniu liczby bitów potrzebnych do uzyskania wymaganej liczby podsieci: dla 4 podsieci potrzebne są 2 bity, więc z /16 robi się /18. Wtedy maska ma postać 255.255.192.0. Z mojego doświadczenia najczęstsza pomyłka to mylenie liczby podsieci z liczbą hostów albo wybieranie maski na oko, bo trzeci oktet wygląda podobnie. W adresacji IP lepiej trzymać się metody: liczba podsieci, pożyczone bity, nowy prefiks, maska i dopiero zakresy adresów.