Sieć o adresie IP 10.0.5.0/24 podzielono na osiem podsieci o jednakowej wielkości. Jaką maskę posiadają nowe podsieci?
A. 255.255.255.128
B. 255.255.255.224
C. 255.255.255.240
D. 255.255.255.192
Maska 255.255.255.224 jest tutaj właściwa, bo sieć 10.0.5.0/24 trzeba podzielić na osiem równych podsieci. Adres /24 oznacza, że część sieciowa ma 24 bity, a w ostatnim oktecie zostaje 8 bitów na hosty. Żeby uzyskać 8 podsieci, trzeba „pożyczyć” 3 bity z części hosta, bo 2³ = 8. Nowy prefiks to więc /27, czyli 24 + 3 = 27. Maska /27 w zapisie dziesiętnym to właśnie 255.255.255.224, ponieważ ostatni oktet ma postać binarną 11100000, a to daje 224. W praktyce takie dzielenie spotyka się np. przy wydzielaniu osobnych segmentów dla działów firmy: administracji, księgowości, Wi-Fi dla gości, serwerów czy kamer IP. Każda podsieć /27 ma blok adresowy co 32 adresy, np. 10.0.5.0/27, 10.0.5.32/27, 10.0.5.64/27 itd. Do hostów zostaje zwykle 30 adresów użytecznych, bo adres sieci i broadcast są zarezerwowane. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: liczba pożyczonych bitów decyduje o liczbie podsieci, a nie sama wartość ostatniego oktetu maski „na oko”. To dobra praktyka przy projektowaniu adresacji IPv4, zgodna z klasycznym podejściem CIDR i VLSM.
W tym zadaniu łatwo pomylić liczbę podsieci z liczbą hostów w podsieci, i stąd biorą się niektóre złe odpowiedzi. Sieć 10.0.5.0/24 ma maskę 255.255.255.0, więc do dyspozycji w ostatnim oktecie jest 8 bitów hosta. Jeśli chcemy otrzymać dokładnie osiem podsieci jednakowej wielkości, musimy zwiększyć długość prefiksu o 3 bity, ponieważ 2³ daje 8. Dlatego wychodzi /27, a nie /25, /26 ani /28. Maska 255.255.255.192 odpowiada prefiksowi /26. Taki podział daje tylko 4 podsieci, bo pożyczone są 2 bity. Blok ma wtedy rozmiar 64 adresy, więc podsieci byłyby większe, ale byłoby ich za mało. Maska 255.255.255.128 to /25, czyli pożyczenie tylko 1 bitu i uzyskanie dwóch podsieci po 128 adresów. To pasuje do podziału sieci na pół, nie na osiem części. Z kolei 255.255.255.240 to /28. Tutaj pożyczone są 4 bity, więc powstaje 16 podsieci, a każda ma tylko 16 adresów całkowitych. To już za drobny podział względem treści pytania. Typowy błąd polega na patrzeniu wyłącznie na „ładne” wartości maski: 128, 192, 224, 240, bez sprawdzenia, ile bitów sieciowych naprawdę oznaczają. W adresacji IPv4 lepiej liczyć binarnie: 128 to 10000000, 192 to 11000000, 224 to 11100000, 240 to 11110000. Liczba jedynek mówi, ile bitów zabrano z części hosta. Z mojego doświadczenia to właśnie ta binarna kontrola najmocniej ratuje przy konfiguracji routerów, VLAN-ów i DHCP, bo zła maska potrafi zrobić bałagan w całej komunikacji między podsieciami.