Sieć o adresie IP 192.168.2.0/24 podzielono na cztery podsieci. Jaką maskę posiadają nowe podsieci?
A. 255.255.255.128
B. 255.255.255.192
C. 255.255.255.224
D. 255.255.255.240
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2014 (arkusz E.13-X-14.01).
Maska 255.255.255.192 jest właściwa, bo sieć 192.168.2.0/24 została podzielona na cztery równe podsieci. Adres /24 ma 24 bity części sieciowej, więc w ostatnim oktecie zostaje 8 bitów na hosty. Żeby uzyskać 4 podsieci, trzeba pożyczyć 2 bity z części hosta, ponieważ 2² = 4. Nowy prefiks to więc /26, czyli 24 + 2 = 26. Maska /26 w zapisie dziesiętnym to 255.255.255.192, bo ostatni oktet ma postać binarną 11000000, a to daje 128 + 64 = 192. W praktyce takie podsieci miałyby zakresy: 192.168.2.0/26, 192.168.2.64/26, 192.168.2.128/26 oraz 192.168.2.192/26. Każda z nich ma 64 adresy, z czego zwykle 62 są użyteczne dla hostów, bo jeden adres to adres sieci, a jeden to broadcast. Moim zdaniem to jeden z tych przykładów, który dobrze pokazuje, po co naprawdę znać CIDR, a nie tylko klikać kalkulator podsieci. W pracy administratora sieci taka wiedza przydaje się przy planowaniu VLAN-ów, segmentacji działów firmy, konfiguracji DHCP i porządkowaniu adresacji zgodnie z dobrą praktyką: nie robić zbyt dużych domen rozgłoszeniowych, ale też nie marnować bez sensu adresów.
W tym zadaniu kluczowe jest rozróżnienie, ile podsieci powstaje po zmianie maski, a nie tylko czy maska wygląda bardziej szczegółowo niż /24. Sieć 192.168.2.0/24 ma maskę 255.255.255.0. Jeżeli chcemy podzielić ją dokładnie na cztery podsieci, musimy dobrać taką liczbę pożyczonych bitów, aby liczba kombinacji wynosiła 4. Dwa pożyczone bity dają 2² = 4, dlatego poprawnym prefiksem jest /26, czyli maska 255.255.255.192. Maska 255.255.255.128 odpowiada prefiksowi /25, a to oznacza pożyczenie tylko jednego bitu. W efekcie powstaną jedynie dwie podsieci, każda po 128 adresów, więc to za mało w stosunku do treści zadania. Z kolei maska 255.255.255.224 to /27, czyli trzy pożyczone bity i 8 podsieci. Maska 255.255.255.240 to /28, czyli cztery pożyczone bity i aż 16 podsieci. Te warianty są bardziej szczegółowe, ale nie spełniają wymagania podziału na cztery części. Częsty błąd polega na tym, że ktoś patrzy tylko na liczbę adresów w podsieci albo kojarzy, że im większa liczba w masce, tym lepiej. No nie zawsze. W adresacji IPv4 trzeba pilnować zależności między prefiksem CIDR, liczbą pożyczonych bitów i liczbą powstałych podsieci. Z mojego doświadczenia najlepiej liczyć to od prefiksu: startujemy z /24, potrzebujemy 4 podsieci, więc dokładamy 2 bity i wychodzi /26. Dopiero potem zamieniamy prefiks na maskę dziesiętną, czyli 255.255.255.192.