Sieć, w której pracuje stacja robocza o adresie IP 192.168.100.50/28, podzielono na 4 podsieci. Prawidłowa lista podsieci to
A. 192.168.100.48/29; 192.168.100.54/29; 192.168.100.56/29; 192.168.100.58/29
B. 192.168.100.50/28; 192.168.100.52/28; 192.168.100.56/28; 192.168.100.60/28
C. 192.168.100.48/27; 192.168.100.52/27; 192.168.100.56/27; 192.168.100.58/27
D. 192.168.100.48/30; 192.168.100.52/30; 192.168.100.56/30; 192.168.100.60/30
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2019 (arkusz EE.08-X-19.01).
Adres 192.168.100.50/28 należy najpierw sprowadzić do adresu sieci, a nie traktować jako początku podsieci. Prefiks /28 oznacza maskę 255.255.255.240, czyli rozmiar bloku w ostatnim oktecie wynosi 16 adresów. Bloki idą więc: 192.168.100.0, .16, .32, .48, .64 itd. Adres .50 wpada do zakresu 192.168.100.48–192.168.100.63, więc pierwotna sieć to 192.168.100.48/28. Jeżeli dzielimy ją na 4 równe podsieci, trzeba pożyczyć 2 bity, bo 2² = 4. Nowy prefiks to /30, a każda podsieć ma 4 adresy: adres sieci, 2 adresy hostów i broadcast. Otrzymujemy dokładnie: 192.168.100.48/30, 192.168.100.52/30, 192.168.100.56/30 oraz 192.168.100.60/30. Z praktyki: taki podział często spotyka się przy łączach punkt-punkt, np. router-router, gdzie wystarczą dwa adresy IP. Moim zdaniem to dobry przykład, bo pokazuje najważniejszą zasadę adresacji CIDR: najpierw ustalasz sieć bazową, potem dopiero dzielisz ją na mniejsze bloki. Takie liczenie jest zgodne z dobrą praktyką projektowania adresacji IPv4 i pomaga uniknąć nakładania się podsieci, co w prawdziwej sieci kończy się trudnymi do wykrycia problemami z routingiem.
W tym zadaniu łatwo pomylić adres hosta z adresem sieci, i właśnie stąd biorą się typowe złe odpowiedzi. Zapis 192.168.100.50/28 nie oznacza, że podsieć zaczyna się od .50. To jest adres stacji roboczej pracującej w pewnej sieci. Dla maski /28 rozmiar bloku to 16 adresów, więc granice podsieci w ostatnim oktecie wypadają co 16: .0, .16, .32, .48, .64. Adres .50 znajduje się w sieci 192.168.100.48/28, a nie w sieci zaczynającej się od .50. Jeżeli ktoś zostawia prefiks /28 przy czterech podanych pozycjach, to tak naprawdę nie dzieli sieci na 4 mniejsze części, tylko podaje kilka adresów, które w większości nie są poprawnymi adresami sieci dla tej maski. Przy /28 poprawny adres sieci musi zaczynać się na granicy bloku 16-adresowego. Podobnie przy /29 blok ma 8 adresów, więc poprawne początki to np. .48, .56, .64, a nie .54 czy .58. Takie wartości mogą być adresami hostów albo broadcastami, ale nie początkiem podsieci. Prefiks /27 też nie pasuje, bo on powiększa sieć, zamiast dzielić ją na mniejsze fragmenty; blok ma wtedy 32 adresy. W praktyce administrator patrzy zawsze na maskę, rozmiar bloku i granice sieci. Dobra zasada jest prosta: adres podsieci musi leżeć dokładnie na granicy wynikającej z maski, a podsieci po podziale nie mogą się nakładać. Inaczej routing, DHCP i dokumentacja adresacji robią się bałaganem, a potem pół dnia szuka się błędu, który był tylko źle policzoną maską.