Aby zwiększyć bezpieczeństwo zasobów sieciowych, administrator sieci komputerowej w firmie otrzymał polecenie podzielenia istniejącej lokalnej sieci komputerowej na 16 podsieci. Dotychczasowa sieć miała adres IP 192.168.20.0 z maską 255.255.255.0. Którą maskę sieci powinien zastosować administrator?
A. 255.255.255.224
B. 255.255.255.240
C. 255.255.255.192
D. 255.255.255.248
Pytanie z egzaminu CKE, wrzesień 2015 (arkusz E.13-X-15.08).
Maska 255.255.255.240 jest właściwa, bo pierwotna sieć 192.168.20.0 z maską 255.255.255.0 to sieć /24. Administrator ma podzielić ją na 16 podsieci, więc trzeba pożyczyć 4 bity z części hosta, ponieważ 2⁴ = 16. Nowy prefiks to /24 + 4 = /28, a maska /28 w zapisie dziesiętnym to właśnie 255.255.255.240. W praktyce każda taka podsieć ma 16 adresów IP, z czego zwykle 14 można przypisać hostom, bo jeden adres jest adresem sieci, a jeden rozgłoszeniowym. Podsieci będą zaczynały się co 16 adresów, np. 192.168.20.0/28, 192.168.20.16/28, 192.168.20.32/28 itd. Z mojego doświadczenia to bardzo częsty schemat przy porządkowaniu małej sieci firmowej, szczególnie gdy łączy się adresację z VLAN-ami, listami ACL i separacją działów. Dobra praktyka branżowa jest taka, żeby nie tylko dobrać maskę matematycznie, ale też sprawdzić liczbę hostów w każdej podsieci, zaplanować bramy domyślne, DHCP, DNS oraz reguły bezpieczeństwa między segmentami. Sama maska nie daje jeszcze pełnego bezpieczeństwa, ale jest podstawą sensownej segmentacji sieci.
Przy takim zadaniu łatwo pomylić liczbę podsieci z liczbą hostów albo dobrać maskę trochę na oko. Sieć 192.168.20.0 z maską 255.255.255.0 ma prefiks /24, czyli w ostatnim oktecie zostaje 8 bitów przeznaczonych na adresy hostów. Jeżeli firma chce uzyskać dokładnie 16 podsieci, trzeba zabrać z tej części hosta 4 bity, bo 2⁴ daje 16 możliwych kombinacji. Dlatego wychodzi prefiks /28, czyli maska 255.255.255.240. Maski 255.255.255.192 i 255.255.255.224 są zbyt mało szczegółowe dla tego wymagania. Odpowiadają odpowiednio prefiksom /26 i /27, co daje tylko 4 albo 8 podsieci z dawnej sieci /24. To za mało, nawet jeśli w każdej z nich byłoby więcej miejsca na komputery. Z kolei maska 255.255.255.248, czyli /29, pożycza już 5 bitów i tworzy 32 podsieci. Teoretycznie jest ich więcej niż 16, ale polecenie mówi o podziale na 16 podsieci, więc taka maska nie spełnia warunku dokładnie, a dodatkowo zostawia tylko 6 użytecznych adresów hostów w każdej podsieci. W realnej administracji siecią taki wybór mógłby szybko utrudnić podłączenie drukarek, telefonów VoIP, punktów dostępowych czy komputerów użytkowników. Moim zdaniem najważniejsze jest tu trzymać się metody: ustalasz prefiks bazowy, liczysz ile bitów trzeba pożyczyć, a dopiero potem zamieniasz prefiks na maskę dziesiętną. Tak robi się to najczyściej i najmniej się człowiek myli.