Aby zwiększyć bezpieczeństwo zasobów sieciowych, administrator sieci komputerowej w firmie otrzymał polecenie podzielenia istniejącej lokalnej sieci komputerowej na 4 podsieci o równej wielkości. Dotychczasowa sieć miała adres IP 192.168.20.0 z maską 255.255.255.0. Którą maskę sieci powinien zastosować administrator?
A. 255.255.255.240
B. 255.255.255.224
C. 255.255.255.128
D. 255.255.255.192
Maska 255.255.255.192 jest właściwa, bo oznacza prefiks /26. Sieć początkowa 192.168.20.0 miała maskę 255.255.255.0, czyli /24. Żeby podzielić ją na 4 równe podsieci, trzeba pożyczyć 2 bity z części hosta, ponieważ 2² = 4. Prefiks zwiększa się więc z /24 do /26. Ostatni oktet maski wygląda wtedy binarnie tak: 11000000, czyli dziesiętnie 192. Każda podsieć ma 64 adresy, z czego standardowo 62 są użyteczne dla hostów, bo jeden adres to adres sieci, a jeden to broadcast. Powstaną zakresy: 192.168.20.0/26, 192.168.20.64/26, 192.168.20.128/26 oraz 192.168.20.192/26. W praktyce taki podział przydaje się np. do oddzielenia działu księgowości, administracji, gości i urządzeń technicznych. Moim zdaniem to jeden z podstawowych przykładów, gdzie widać sens CIDR i dobrego planowania adresacji. W branży warto też od razu dokumentować podsieci, bramy domyślne, zakresy DHCP i reguły routingu lub ACL, bo sam podział adresów nie daje pełnego bezpieczeństwa, ale jest dobrym fundamentem segmentacji sieci.
Przy tym zadaniu najważniejsze jest policzenie, ile bitów trzeba pożyczyć z części hosta, a nie tylko wybranie maski, która wygląda bardziej szczegółowo. Sieć 192.168.20.0 z maską 255.255.255.0 to sieć /24. Ma ona 8 bitów w części hosta. Jeśli administrator ma uzyskać dokładnie 4 podsieci o równej wielkości, potrzebne są 2 dodatkowe bity w części sieci, bo 2² = 4. Dlatego poprawny prefiks to /26, czyli maska 255.255.255.192. Maski bardziej restrykcyjne albo mniej restrykcyjne zmieniają liczbę podsieci i wielkość zakresów. Maska 255.255.255.224 to /27, więc daje 8 podsieci po 32 adresy, a nie 4 podsieci po 64 adresy. Maska 255.255.255.128 to /25, czyli tylko 2 podsieci, więc podział byłby za mały. Maska 255.255.255.240 to /28, co tworzy aż 16 podsieci po 16 adresów, przez co liczba dostępnych hostów w każdej podsieci mocno spada. Typowy błąd polega na tym, że ktoś patrzy tylko na ostatni oktet maski i myśli: im większa liczba, tym lepiej, bo sieć będzie bezpieczniejsza. To nie do końca tak działa. Segmentacja sieci powinna wynikać z planu adresacji, liczby działów, liczby urządzeń i zasad bezpieczeństwa. Z mojego doświadczenia dobrze jest zawsze rozpisać prefiks, liczbę podsieci i liczbę adresów w podsieci, bo wtedy takie zadania robią się dużo prostsze i mniej jest zgadywania.