Na hali produkcyjnej pracują urządzenia wytwarzające silne zakłócenia elektromagnetyczne. Aby połączyć dwa przełączniki oddalone od siebie o 400 m łączem o przepustowości 1 Gb/s, jako medium transmisyjne należy zastosować
A. skrętkę nieekranowaną U/UTP kat. 6.
B. światłowód wielomodowy.
C. kabel koncentryczny RG-58.
D. łącze w podczerwieni.
Światłowód wielomodowy jest tu najlepszym wyborem, bo spełnia dwa kluczowe warunki z treści zadania: odporność na silne zakłócenia elektromagnetyczne oraz możliwość zestawienia łącza 1 Gb/s na odległość 400 m. W hali produkcyjnej, gdzie pracują falowniki, silniki, spawarki, styczniki albo inne urządzenia dużej mocy, przewody miedziane mogą zbierać zakłócenia EMI/RFI. Światłowód przesyła dane jako impulsy światła, a nie jako sygnał elektryczny, więc jest praktycznie niewrażliwy na takie zakłócenia i dodatkowo zapewnia separację galwaniczną między urządzeniami. To ważne przy połączeniach między szafami, budynkami lub odległymi częściami hali. Dla Ethernetu 1 Gb/s typowo stosuje się moduły SFP 1000BASE-SX i światłowód wielomodowy OM2, OM3 albo OM4, złączami LC lub SC, zależnie od sprzętu. W praktyce dobra instalacja powinna mieć odpowiedni zapas budżetu mocy, poprawnie wykonane spawy albo patchcordy oraz pomiary tłumienia po ułożeniu. Moim zdaniem w takim środowisku światłowód to nie tylko poprawna odpowiedź egzaminacyjna, ale też po prostu rozsądna decyzja projektowa, bo ogranicza późniejsze, trudne do diagnozowania problemy z transmisją.
W tym zadaniu łatwo pójść skrótem myślowym i uznać, że skoro potrzebne jest 1 Gb/s, to wystarczy zwykły kabel sieciowy kategorii 6. Skrętka U/UTP kat. 6 faktycznie obsługuje Gigabit Ethernet, ale standardowe połączenie miedziane Ethernet ma ograniczenie długości kanału do 100 m, zwykle 90 m toru stałego plus patchcordy. Tutaj mamy 400 m, więc sama przepustowość kategorii kabla nie rozwiązuje problemu. Dodatkowo U/UTP nie ma ekranu, a hala produkcyjna z silnymi zakłóceniami elektromagnetycznymi to środowisko, w którym transmisja po miedzi może mieć zwiększoną liczbę błędów, retransmisje i niestabilne linki. Można stosować ekranowanie, uziemienie i separację tras kablowych, ale przy 400 m i tak odpada to z powodu limitów Ethernetu po skrętce. Kabel koncentryczny RG-58 kojarzy się ze starszymi sieciami Ethernet, głównie 10BASE2, ale to technologia historyczna, o małej przepustowości i zupełnie niepasująca do wymagań 1 Gb/s. Ma też ograniczenia długości i topologię, której nie stosuje się do nowoczesnych połączeń przełącznik-przełącznik. Łącze w podczerwieni brzmi jak sposób na uniknięcie przewodów i zakłóceń, ale w hali produkcyjnej byłoby bardzo problematyczne: wymaga widoczności optycznej, jest podatne na przesłonięcie, zapylenie, drgania, zmiany ustawienia urządzeń i oświetlenie. Nie jest to typowa, stabilna praktyka dla szkieletowego połączenia switchy na 400 m. W profesjonalnych instalacjach sieciowych przy takich warunkach wybiera się światłowód, bo daje dużą odporność środowiskową, duży zasięg i zgodność ze standardami Ethernet.