Wynikiem wykonania polecenia arp -a 192.168.1.1 systemu MS Windows jest wyświetlenie
A. kontroli połączenia z komputerem o podanym IP.
B. adresu fizycznego urządzenia o podanym IP.
C. listy aktywnych połączeń sieciowych.
D. ustawień TCP/IP interfejsu sieciowego.
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2017 (arkusz E.13-X-17.06).
Polecenie arp -a 192.168.1.1 w systemie Windows służy do wyświetlenia wpisu z tablicy ARP dotyczącego podanego adresu IPv4, czyli w praktyce pokazuje adres fizyczny MAC urządzenia powiązanego z tym IP. ARP, czyli Address Resolution Protocol, działa między warstwą sieciową i łącza danych: komputer zna adres IP, ale żeby wysłać ramkę Ethernet w sieci lokalnej, musi jeszcze znać adres MAC odbiorcy albo bramy domyślnej. Dlatego wynik może wyglądać mniej więcej tak: 192.168.1.1 aa-bb-cc-dd-ee-ff dynamic. Z mojego doświadczenia to jedno z prostszych, ale bardzo przydatnych poleceń przy diagnostyce LAN, szczególnie gdy sprawdzamy, czy komputer widzi bramę, drukarkę sieciową albo inne urządzenie w tej samej podsieci. Warto pamiętać, że arp pokazuje zawartość pamięci podręcznej ARP, a nie pełną konfigurację sieci. Jeśli wpisu nie ma, czasem najpierw wykonuje się ping do danego IP, żeby system spróbował rozwiązać adres MAC, a potem ponownie sprawdza arp -a. To jest zgodne z praktyką diagnostyczną w sieciach Ethernet i IPv4, a sam mechanizm ARP jest klasycznym elementem działania sieci opisanym m.in. w RFC 826.
W tym pytaniu łatwo pomylić kilka narzędzi diagnostycznych Windows, bo wszystkie pracują gdzieś w okolicy adresów IP i sieci. Polecenie arp -a 192.168.1.1 nie służy jednak do pokazania ustawień TCP/IP interfejsu sieciowego. Do tego używa się raczej ipconfig, a w bardziej szczegółowej wersji ipconfig /all, gdzie zobaczysz adres IP hosta, maskę, bramę domyślną, DNS, DHCP i adres fizyczny własnej karty sieciowej. ARP pokazuje co innego: mapowanie adresu IP na adres MAC urządzenia osiągalnego w sieci lokalnej lub adres MAC następnego skoku, na przykład routera. Nie jest to też lista aktywnych połączeń sieciowych, bo tym zajmuje się głównie netstat, ewentualnie nowsze narzędzia PowerShell, które pokazują sesje TCP, porty lokalne i zdalne oraz stany połączeń typu ESTABLISHED czy LISTENING. ARP nie analizuje sesji aplikacyjnych, tylko wpisy w tablicy rozwiązywania adresów warstwy drugiej. Również kontrola połączenia z komputerem o podanym IP to nie jest główna rola arp. Do sprawdzenia osiągalności używa się ping, który korzysta z ICMP, albo tracert, gdy chcemy zobaczyć trasę pakietów. Typowy błąd myślowy polega na tym, że skoro w poleceniu pojawia się adres 192.168.1.1, to użytkownik zakłada test połączenia. A tu chodzi o ustalenie, jaki adres MAC jest skojarzony z tym IP w lokalnej tablicy ARP. Moim zdaniem najlepiej zapamiętać to tak: ipconfig opisuje konfigurację, ping sprawdza odpowiedź, netstat pokazuje połączenia, a arp łączy świat adresów IP ze światem adresów MAC.