W systemie Windows za pomocą polecenia attrib można
A. zmienić skojarzenia rozszerzeń plików
B. wyświetlić i zmienić atrybuty plików
C. porównać zawartość dwóch plików
D. zmodyfikować listę kontroli dostępu do plików
Polecenie attrib w Windows służy do wyświetlania oraz zmieniania atrybutów plików i folderów, więc odpowiedź o atrybutach plików jest właściwa. W praktyce chodzi o takie cechy jak R - read-only, czyli tylko do odczytu, H - hidden, czyli ukryty, S - systemowy oraz A - archive, używany m.in. przy archiwizacji i kopiach zapasowych. Przykładowo polecenie attrib +h +s C:\Dane\raport.txt ukryje plik i oznaczy go jako systemowy, a attrib -r *.docx /s zdejmie atrybut tylko do odczytu z dokumentów w katalogu i podkatalogach. Moim zdaniem to jedno z tych prostych poleceń, które warto znać, bo przydaje się przy porządkowaniu plików, usuwaniu problemów z edycją dokumentów albo sprawdzaniu, czemu jakiś plik nie jest widoczny w Eksploratorze. Dobra praktyka jest taka, żeby nie zmieniać pochopnie atrybutów systemowych w katalogach Windows, Program Files czy profilu użytkownika, bo można sobie narobić bałaganu. attrib nie zarządza uprawnieniami NTFS, tylko prostymi atrybutami metadanych pliku. To ważna różnica w administracji Windows.
W tym pytaniu łatwo pomylić kilka narzędzi wiersza polecenia systemu Windows, bo wszystkie dotyczą plików, ale robią zupełnie inne rzeczy. attrib nie służy do porównywania zawartości plików. Do tego w Windows używa się raczej poleceń fc albo comp, a w narzędziach graficznych różnych porównywarek tekstu i binariów. Jeśli ktoś kojarzy, że polecenie pracuje na plikach, może dojść do zbyt ogólnego wniosku, że potrafi analizować ich zawartość, ale attrib patrzy tylko na atrybuty zapisane w systemie plików, nie na tekst czy dane w środku pliku. Zmiana skojarzeń rozszerzeń również nie jest zadaniem attrib. Tym zajmują się mechanizmy powiązań typów plików, np. assoc i ftype w klasycznym cmd, a także ustawienia aplikacji domyślnych w Windows. To jest już konfiguracja powłoki i rejestru, nie właściwości konkretnego pliku. Jeszcze inny temat to lista kontroli dostępu, czyli ACL. Do modyfikacji uprawnień NTFS używa się narzędzi takich jak icacls, ewentualnie okna zabezpieczeń we właściwościach pliku. Atrybut tylko do odczytu nie jest tym samym co brak prawa zapisu w ACL, choć z punktu widzenia użytkownika efekt czasem wygląda podobnie. Z mojego doświadczenia właśnie tu powstaje sporo pomyłek: atrybuty pliku, skojarzenia rozszerzeń i uprawnienia są wrzucane do jednego worka. W administracji Windows trzeba je rozdzielać, bo każde z tych ustawień działa na innym poziomie systemu.