Program o nazwie dd, którego przykład zastosowania w systemie Linux przedstawiono poniżej, pozwala na
dd if=/dev/sdb of=/home/uzytkownik/Linux.isoA. utworzenie dowiązania symbolicznego Linux.iso do katalogu.
B. stworzenie obrazu nośnika danych.
C. konwersję systemu plików z wersji ext3 na ext4.
D. konfigurowanie interfejsu karty sieciowej.
Polecenie dd if=/dev/sdb of=/home/uzytkownik/Linux.iso oznacza wykonanie kopii bit po bicie z urządzenia wejściowego /dev/sdb do pliku wynikowego Linux.iso. Parametr if to input file, czyli źródło danych, a of to output file, czyli miejsce zapisu. W praktyce /dev/sdb jest całym nośnikiem, na przykład pendrivem, kartą SD albo drugim dyskiem, więc dd odczytuje jego zawartość sektor po sektorze i zapisuje ją jako obraz nośnika danych. Moim zdaniem to jedno z tych poleceń, które jest proste składniowo, ale trzeba je traktować z dużym szacunkiem, bo pomylenie if i of może nadpisać dysk. W pracy administracyjnej używa się tego do tworzenia kopii instalatorów, archiwizacji uszkodzonych dysków przed odzyskiem danych, klonowania kart pamięci albo przygotowania obrazu do analizy. Dobra praktyka to najpierw sprawdzić urządzenia poleceniem lsblk lub fdisk -l, odmontować kopiowany nośnik, a potem użyć np. dd if=/dev/sdb of=/home/uzytkownik/Linux.iso bs=4M status=progress conv=fsync. Rozszerzenie .iso nie zawsze znaczy, że plik ma strukturę ISO 9660; tutaj ważniejsze jest to, że powstaje obraz zawartości nośnika.
W tym pytaniu łatwo pomylić dd z innymi narzędziami administracyjnymi, bo sama nazwa pliku Linux.iso może sugerować coś związanego z instalacją systemu albo płytą ISO. Trzeba jednak patrzeć na składnię polecenia. dd nie tworzy dowiązań symbolicznych. Do tego służy polecenie ln -s, które zapisuje specjalny wpis w systemie plików wskazujący na inny plik lub katalog. Dowiązanie symboliczne nie kopiuje sektorów dysku i nie czyta urządzenia blokowego typu /dev/sdb, więc ta koncepcja tutaj odpada. Konwersja systemu plików z ext3 na ext4 również nie jest zadaniem dla dd. Taką operację robi się narzędziami typowymi dla systemów plików, na przykład tune2fs, e2fsck i odpowiednią procedurą montowania, najlepiej po wykonaniu kopii zapasowej. dd może skopiować partycję zawierającą ext3 albo ext4, ale nie rozumie logicznie struktury katalogów ani nie zmienia cech systemu plików. To ważna różnica: kopia surowych bloków to nie to samo co konwersja formatu. Konfigurowanie interfejsu karty sieciowej wykonuje się przez ip, nmcli, konfigurację NetworkManagera, pliki systemowe albo starsze ifconfig, zależnie od dystrybucji. dd nie ustawia adresu IP, maski, bramy ani DNS. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś widzi Linux.iso i zakłada, że program przygotowuje system lub zmienia jego konfigurację. W rzeczywistości dd działa niskopoziomowo: bierze bajty ze źródła wskazanego przez if i zapisuje je do celu wskazanego przez of. Dlatego poprawnym rozumieniem jest utworzenie obrazu nośnika danych, a nie operacja na sieci, linkach czy systemie plików.