Administrator systemu Linux wydał polecenie mount /dev/sda2 /mnt/flash. Spowoduje ono
A. odłączenie pamięci typu flash z katalogu /dev/sda2
B. podłączenie pamięci typu flash do katalogu /dev/sda2
C. odłączenie dysku SATA z katalogu flash
D. podłączenie dysku SATA do katalogu flash
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2022 (arkusz E.12-SG-22.06).
Polecenie mount /dev/sda2 /mnt/flash powoduje zamontowanie, czyli logiczne podłączenie systemu plików znajdującego się na partycji /dev/sda2 do katalogu /mnt/flash. W Linuksie nie korzysta się z liter dysków tak jak w Windows, tylko podpina się nośniki i partycje do drzewa katalogów. /dev/sda2 oznacza zwykle drugą partycję na pierwszym dysku wykrywanym jako sda, najczęściej SATA, SCSI albo podobny dysk blokowy. Katalog /mnt/flash jest punktem montowania, czyli miejscem, przez które użytkownik będzie widział zawartość tej partycji. Moim zdaniem warto zapamiętać, że nazwa katalogu flash nie musi oznaczać pamięci USB czy karty flash, to tylko nazwa folderu nadana przez administratora. W praktyce przed takim poleceniem sprawdza się urządzenia przez lsblk albo blkid, a po montowaniu przez df -h lub mount. Dobrą praktyką jest też używanie sudo, sprawdzenie typu systemu plików i odmontowanie nośnika poleceniem umount /mnt/flash przed fizycznym odłączeniem sprzętu, żeby nie uszkodzić danych.
W tym poleceniu łatwo pomylić dwa różne pojęcia: urządzenie blokowe i punkt montowania. /dev/sda2 nie jest katalogiem przeznaczonym na dane użytkownika, tylko specjalnym plikiem urządzenia w katalogu /dev, który reprezentuje konkretną partycję dysku. Dlatego nie ma sensu mówić, że pamięć flash zostanie podłączona do katalogu /dev/sda2. Kierunek działania polecenia mount jest odwrotny: najpierw podaje się źródło, czyli partycję lub system plików, a potem miejsce w drzewie katalogów, gdzie ma być dostępna jego zawartość. Równie częsty błąd to uznanie, że mount coś odłącza. Do odłączania służy polecenie umount, na przykład umount /mnt/flash albo umount /dev/sda2. Samo mount wykonuje operację montowania, czyli udostępnienia zawartości nośnika w wybranym katalogu. Trzeba też uważać na słowo flash w ścieżce /mnt/flash. To tylko nazwa katalogu i administrator mógł ją wybrać dowolnie, nawet jeśli montowana partycja znajduje się na dysku SATA. Z mojego doświadczenia takie nazwy katalogów bywają mylące, szczególnie na egzaminach, bo sugerują rodzaj nośnika, a w Linuksie najważniejsza jest składnia polecenia i ścieżki urządzeń. Poprawne rozumowanie jest takie: /dev/sda2 to partycja, /mnt/flash to punkt montowania, a mount łączy te dwa elementy w systemie plików.