Użycie polecenia tar -xf dane.tar w systemie Linux spowoduje
A. wyświetlenie informacji o zawartości pliku dane.tar
B. skopiowanie pliku dane.tar do katalogu /home
C. wyodrębnienie danych z archiwum o nazwie dane.tar
D. utworzenie archiwum dane.tar zawierającego kopię katalogu /home
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2020 (arkusz EE.08-SG-20.01).
Polecenie tar -xf dane.tar oznacza rozpakowanie, czyli wyodrębnienie zawartości archiwum dane.tar do bieżącego katalogu roboczego. W tym poleceniu opcja -x pochodzi od extract i mówi programowi tar, że ma wydobyć pliki z archiwum, a opcja -f wskazuje, że następny argument jest nazwą pliku archiwum. Czyli dane.tar nie jest tutaj kopiowane, przeglądane ani tworzone od nowa, tylko traktowane jako istniejące archiwum do rozpakowania.
W praktyce po wykonaniu tar -xf dane.tar w katalogu pojawią się pliki i foldery zapisane wcześniej w tym archiwum. Jeżeli archiwum zawierało np. katalog projekt z plikami konfiguracyjnymi, to zostanie on odtworzony wraz ze swoją strukturą. Moim zdaniem warto zapamiętać prosty schemat: -x wyciąga, -c tworzy, -t pokazuje listę zawartości, a -f wskazuje plik archiwum. Dobra praktyka administracyjna jest taka, żeby przed rozpakowaniem nieznanego archiwum sprawdzić jego zawartość poleceniem tar -tf dane.tar, najlepiej rozpakować je w osobnym katalogu testowym i uważać na nadpisanie istniejących plików. Często używa się też opcji -C, np. tar -xf dane.tar -C /tmp/test, żeby wskazać katalog docelowy. To przydaje się przy kopiach zapasowych, migracji danych i instalowaniu paczek źródłowych w systemach Linux/Unix.
W praktyce po wykonaniu tar -xf dane.tar w katalogu pojawią się pliki i foldery zapisane wcześniej w tym archiwum. Jeżeli archiwum zawierało np. katalog projekt z plikami konfiguracyjnymi, to zostanie on odtworzony wraz ze swoją strukturą. Moim zdaniem warto zapamiętać prosty schemat: -x wyciąga, -c tworzy, -t pokazuje listę zawartości, a -f wskazuje plik archiwum. Dobra praktyka administracyjna jest taka, żeby przed rozpakowaniem nieznanego archiwum sprawdzić jego zawartość poleceniem tar -tf dane.tar, najlepiej rozpakować je w osobnym katalogu testowym i uważać na nadpisanie istniejących plików. Często używa się też opcji -C, np. tar -xf dane.tar -C /tmp/test, żeby wskazać katalog docelowy. To przydaje się przy kopiach zapasowych, migracji danych i instalowaniu paczek źródłowych w systemach Linux/Unix.
W tym pytaniu łatwo pomylić działanie programu tar z ogólnym zarządzaniem plikami, ale składnia polecenia jest dość konkretna. tar -xf dane.tar nie kopiuje pliku do katalogu /home, bo do kopiowania służy raczej polecenie cp, na przykład cp dane.tar /home. Sam tar pracuje głównie na archiwach: tworzy je, wyświetla ich zawartość albo rozpakowuje. Nie wykonuje automatycznie operacji kopiowania do katalogu domowego, o ile nie zostanie to jasno wskazane inną komendą lub opcją.
Nie chodzi też o samo wyświetlenie informacji o zawartości archiwum. Do tego używa się opcji -t, czyli polecenia tar -tf dane.tar. Wtedy tar tylko wypisuje listę plików zapisanych w archiwum, bez ich odtwarzania na dysku. Z mojego doświadczenia to bardzo dobra praktyka przed rozpakowaniem cudzych archiwów, bo można sprawdzić, czy w środku nie ma dziwnej struktury katalogów albo plików, które mogłyby coś nadpisać.
Polecenie nie tworzy również archiwum dane.tar z katalogu /home. Do tworzenia archiwum służy opcja -c, zwykle w postaci tar -cf dane.tar /home. Wtedy program zapisuje wskazane pliki lub katalogi do nowego archiwum. Tutaj jednak występuje -x, czyli extract, więc kierunek działania jest odwrotny: z archiwum na system plików, a nie z systemu plików do archiwum. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś widzi nazwę pliku dane.tar i zakłada, że program coś z nim zapisze albo skopiuje. W Linuksie warto patrzeć przede wszystkim na opcje polecenia, bo to one decydują o trybie pracy narzędzia.
Nie chodzi też o samo wyświetlenie informacji o zawartości archiwum. Do tego używa się opcji -t, czyli polecenia tar -tf dane.tar. Wtedy tar tylko wypisuje listę plików zapisanych w archiwum, bez ich odtwarzania na dysku. Z mojego doświadczenia to bardzo dobra praktyka przed rozpakowaniem cudzych archiwów, bo można sprawdzić, czy w środku nie ma dziwnej struktury katalogów albo plików, które mogłyby coś nadpisać.
Polecenie nie tworzy również archiwum dane.tar z katalogu /home. Do tworzenia archiwum służy opcja -c, zwykle w postaci tar -cf dane.tar /home. Wtedy program zapisuje wskazane pliki lub katalogi do nowego archiwum. Tutaj jednak występuje -x, czyli extract, więc kierunek działania jest odwrotny: z archiwum na system plików, a nie z systemu plików do archiwum. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś widzi nazwę pliku dane.tar i zakłada, że program coś z nim zapisze albo skopiuje. W Linuksie warto patrzeć przede wszystkim na opcje polecenia, bo to one decydują o trybie pracy narzędzia.