W systemach Windows XP Pro/Windows Vista Business/Windows 7 Pro/Windows 8 Pro, opcją gwarantującą poufność danych dla użytkowników korzystających z tego samego komputera, których dane mogą być wykorzystywane wyłącznie przez nich samych, jest
A. samodzielne przypisywanie plikom atrybutu: ukryty.
B. korzystanie z własnych kont z ograniczeniami.
C. samodzielne przypisywanie plikom atrybutu: zaszyfrowany.
D. korzystanie z własnych kont z uprawnieniami administratora.
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2014 (arkusz E.12-X-14.01).
Poprawna jest opcja z atrybutem zaszyfrowany, czyli w praktyce użycie EFS, Encrypting File System, dostępnego w edycjach profesjonalnych Windows na partycjach NTFS. Ten mechanizm nie polega tylko na ukryciu pliku albo ustawieniu zwykłych uprawnień, ale na rzeczywistym szyfrowaniu zawartości pliku kluczem powiązanym z kontem użytkownika i jego certyfikatem. Dzięki temu inny użytkownik tego samego komputera, nawet jeśli widzi plik w systemie, nie powinien móc odczytać jego treści bez odpowiedniego klucza. W praktyce robi się to przez właściwości pliku lub folderu, opcję Zaawansowane i zaznaczenie szyfrowania zawartości w celu zabezpieczenia danych. Moim zdaniem to dobry przykład zabezpieczenia lokalnego, bo rozwiązuje częsty problem w pracowni, biurze albo domu: kilka osób korzysta z jednego komputera, ale dokumenty, arkusze czy pliki projektowe mają pozostać prywatne. Trzeba jednak pamiętać o dobrej praktyce: wykonać kopię zapasową certyfikatu EFS i klucza prywatnego, bo po awarii profilu, reinstalacji systemu albo zmianach konta można stracić dostęp do własnych danych. Samo szyfrowanie nie zastępuje też kopii zapasowej ani rozsądnej polityki haseł. Najlepiej łączyć EFS z silnym hasłem użytkownika, kontami bez zbędnych uprawnień administratora, aktualnym systemem i poprawnie skonfigurowanym NTFS. To jest właśnie podejście zgodne z dobrą praktyką bezpieczeństwa: poufność danych zapewnia mechanizm kryptograficzny, a nie tylko porządek w folderach.
W tym pytaniu łatwo pomylić prywatność konta użytkownika z faktyczną poufnością danych. Samo korzystanie z własnego konta z ograniczeniami pomaga w codziennej pracy i jest dobrą praktyką administracyjną, bo zmniejsza ryzyko przypadkowego uszkodzenia systemu lub instalacji złośliwego oprogramowania. Nie daje jednak pełnej gwarancji, że pliki będą dostępne wyłącznie dla właściciela. Ochrona oparta na uprawnieniach NTFS może być skuteczna wobec zwykłych użytkowników, ale administrator może przejąć własność plików, zmienić listy ACL albo dostać się do danych innymi metodami administracyjnymi. To jest ważna różnica: ograniczenia konta porządkują dostęp, ale nie szyfrują treści plików.
Atrybut ukryty też bywa mylnie traktowany jako zabezpieczenie. On służy raczej do porządkowania widoku plików i ograniczania przypadkowego grzebania, a nie do ochrony informacji. Wystarczy włączyć pokazywanie plików ukrytych w Eksploratorze Windows albo użyć prostego polecenia w konsoli i taki plik normalnie widać. To bardziej zasłonka niż zamek w drzwiach, tak bym to ujął.
Korzystanie z kont administratora przez każdego użytkownika jest wręcz odwrotnością dobrej praktyki. Administrator ma szerokie uprawnienia do konfiguracji systemu, usług, sterowników, profili i uprawnień plików. Jeżeli kilka osób pracuje na takich kontach, rośnie ryzyko przypadkowych zmian, infekcji oraz dostępu do cudzych zasobów. W środowisku Windows do ochrony poufności lokalnych plików właściwym mechanizmem jest szyfrowanie EFS, czyli atrybut zaszyfrowany na systemie plików NTFS. Dopiero wtedy treść danych jest chroniona kryptograficznie, a nie tylko ukryta lub odseparowana zwykłymi ustawieniami kont.
Atrybut ukryty też bywa mylnie traktowany jako zabezpieczenie. On służy raczej do porządkowania widoku plików i ograniczania przypadkowego grzebania, a nie do ochrony informacji. Wystarczy włączyć pokazywanie plików ukrytych w Eksploratorze Windows albo użyć prostego polecenia w konsoli i taki plik normalnie widać. To bardziej zasłonka niż zamek w drzwiach, tak bym to ujął.
Korzystanie z kont administratora przez każdego użytkownika jest wręcz odwrotnością dobrej praktyki. Administrator ma szerokie uprawnienia do konfiguracji systemu, usług, sterowników, profili i uprawnień plików. Jeżeli kilka osób pracuje na takich kontach, rośnie ryzyko przypadkowych zmian, infekcji oraz dostępu do cudzych zasobów. W środowisku Windows do ochrony poufności lokalnych plików właściwym mechanizmem jest szyfrowanie EFS, czyli atrybut zaszyfrowany na systemie plików NTFS. Dopiero wtedy treść danych jest chroniona kryptograficznie, a nie tylko ukryta lub odseparowana zwykłymi ustawieniami kont.