Który protokół służy do automatycznego przydzielania hostom adresów IP i parametrów sieci?
A. DNS (Domain Name System).
B. HTTP (Hyper Text Transfer Protocol).
C. DHCP (Dynamic Host Configuration Protocol).
D. FTP (File Transfer Protocol).
DHCP jest protokołem, który automatycznie przydziela hostom adres IP oraz inne parametry sieciowe, więc w praktyce właśnie on odpowiada za to, że komputer po podłączeniu do sieci może od razu zacząć działać bez ręcznego wpisywania konfiguracji. Typowy serwer DHCP przekazuje klientowi m.in. adres IP, maskę podsieci, bramę domyślną, adresy serwerów DNS oraz czas dzierżawy adresu. Mechanizm ten opisują m.in. RFC 2131 i RFC 2132 dla IPv4, a w nowszych środowiskach spotyka się też DHCPv6. Komunikacja DHCP w IPv4 używa UDP, zwykle portów 67 po stronie serwera i 68 po stronie klienta. W uproszczeniu działa to według schematu DORA: Discover, Offer, Request, Acknowledge. Z mojego doświadczenia DHCP jest jedną z tych usług, które najbardziej ułatwiają administrację siecią, szczególnie w szkołach, biurach i firmach, gdzie komputerów jest dużo. Dobrą praktyką jest tworzenie zakresów adresów, wykluczeń, rezerwacji dla ważnych urządzeń, np. drukarek lub punktów dostępowych, oraz dokumentowanie konfiguracji. Dzięki temu unikamy konfliktów adresów IP i bałaganu w sieci.
W tym pytaniu łatwo pomylić protokoły, bo wszystkie podane skróty są bardzo popularne w sieciach komputerowych, ale każdy z nich ma zupełnie inną rolę. FTP służy do przesyłania plików między klientem a serwerem. Można go spotkać przy wysyłaniu stron na serwer albo w starszych systemach wymiany danych, choć dziś często zastępuje się go bezpieczniejszymi rozwiązaniami, jak SFTP lub FTPS. FTP nie przydziela adresów IP, nie zna puli adresowej i nie konfiguruje bramy domyślnej. DNS też bywa mylony z DHCP, bo oba protokoły są potrzebne do wygodnej pracy w sieci. DNS zamienia nazwy domenowe, takie jak przykład.pl, na adresy IP. Dzięki temu użytkownik nie musi pamiętać samych numerów adresów. Jednak DNS działa już wtedy, gdy host ma konfigurację sieciową i może komunikować się z serwerem nazw. HTTP natomiast jest protokołem używanym przez przeglądarki i serwery WWW do przesyłania stron internetowych oraz danych aplikacji webowych. Nie ma on nic wspólnego z początkowym konfigurowaniem interfejsu sieciowego. Typowy błąd myślowy polega na tym, że skoro dany protokół działa w Internecie, to może odpowiada też za konfigurację sieci. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: DHCP daje ustawienia sieciowe, DNS tłumaczy nazwy, HTTP obsługuje strony WWW, a FTP przenosi pliki. To naprawdę porządkuje temat.