Który protokół routingu dynamicznego wybiera trasę na podstawie liczby przeskoków (ang. hop count)?
A. RIP
B. ARP
C. OSPF
D. DHCP
RIP to protokół routingu dynamicznego, który wybiera trasę głównie na podstawie liczby przeskoków, czyli hop count. Jeden przeskok oznacza przejście przez jeden router po drodze do sieci docelowej. Im mniej takich przeskoków, tym trasa jest uznawana przez RIP za lepszą. To jest klasyczny przykład protokołu wektora odległości, zgodnego historycznie z RFC 1058 dla RIPv1 oraz RFC 2453 dla RIPv2. W praktyce wygląda to tak: jeśli router ma dwie drogi do tej samej sieci, jedną przez 2 routery, a drugą przez 4 routery, RIP wybierze trasę z 2 przeskokami, nawet jeśli ta druga miałaby szybsze łącza. I tu jest jego ograniczenie. Maksymalna wartość hop count w RIP to 15, a 16 oznacza sieć nieosiągalną. Moim zdaniem warto to zapamiętać, bo często pojawia się na egzaminach i w konfiguracji małych, prostych sieci laboratoryjnych. W dobrych praktykach branżowych RIP stosuje się raczej w małych środowiskach albo do nauki podstaw routingu, bo w większych sieciach lepiej sprawdzają się protokoły typu OSPF lub EIGRP, które biorą pod uwagę bardziej zaawansowane metryki.
W tym pytaniu łatwo pomylić różne protokoły, bo wszystkie pojawiają się gdzieś przy konfiguracji sieci, ale ich rola jest zupełnie inna. OSPF rzeczywiście jest protokołem routingu dynamicznego, jednak nie wybiera trasy według prostej liczby przeskoków. OSPF jest protokołem stanu łącza i używa metryki nazywanej kosztem, najczęściej wyliczanej na podstawie przepustowości interfejsu. Dlatego w OSPF krótsza trasa pod względem liczby routerów nie zawsze musi być najlepsza, bo ważniejsza może być jakość i szybkość łącza. To częsty błąd myślowy: skoro protokół wyznacza trasę, to pewnie liczy routery po drodze. Nie zawsze tak jest. ARP też bywa mylący, bo działa blisko adresacji IP, ale nie jest protokołem routingu. ARP służy do ustalania adresu MAC na podstawie adresu IPv4 w sieci lokalnej. Czyli pomaga urządzeniu wysłać ramkę Ethernet do właściwego hosta, ale nie oblicza tras między sieciami. DHCP natomiast automatycznie przydziela konfigurację sieciową, na przykład adres IP, maskę, bramę domyślną i DNS. Samo DHCP może podać adres routera jako bramę, ale nie decyduje, którą trasą mają iść pakiety w sieci rozległej. Właściwa odpowiedź to RIP, bo jego podstawowa metryka to hop count. Z mojego doświadczenia najlepiej zapamiętać to kontrastowo: RIP liczy przeskoki, OSPF liczy koszt, ARP tłumaczy IP na MAC, a DHCP rozdaje konfigurację.