Protokół SNMP (Simple Network Management Protocol) jest stosowany do
A. odbioru poczty elektronicznej
B. konfiguracji urządzeń sieciowych i gromadzenia informacji na ich temat
C. przydzielania adresów IP oraz adresu bramy i DNS-a
D. szyfrowania terminalowego połączenia z komputerami zdalnymi
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2019 (arkusz E.13-X-19.01).
SNMP, czyli Simple Network Management Protocol, służy właśnie do zarządzania i monitorowania urządzeń sieciowych, więc wskazanie konfiguracji urządzeń sieciowych i gromadzenia informacji na ich temat jest trafne. W praktyce administrator używa SNMP do odczytywania parametrów z przełączników, routerów, punktów dostępowych Wi-Fi, serwerów, drukarek sieciowych albo zasilaczy UPS. Można sprawdzić np. obciążenie interfejsu, liczbę błędów na porcie, stan wentylatorów, temperaturę, czas pracy urządzenia czy zajętość pamięci. SNMP działa w modelu menedżer - agent: system monitorujący, np. Zabbix, LibreNMS, PRTG albo Nagios, odpytuje agenta SNMP działającego na urządzeniu. Dane są opisane w bazach MIB i identyfikowane przez OID. Standardowo używane są porty UDP 161 dla zapytań i 162 dla powiadomień trap. Moim zdaniem warto od razu kojarzyć SNMP nie tylko z monitoringiem, ale też z dobrymi praktykami bezpieczeństwa: nie używać domyślnych community string typu public/private, ograniczać dostęp listami ACL i tam, gdzie się da, stosować SNMPv3, bo obsługuje uwierzytelnianie i szyfrowanie.
SNMP często myli się z innymi protokołami, bo wszystkie działają gdzieś w sieci i mają skróty, które na początku brzmią podobnie obco. Odbiór poczty elektronicznej nie jest zadaniem SNMP. Do tego używa się głównie POP3 albo IMAP, a wysyłanie poczty kojarzymy z SMTP. Te protokoły pracują z wiadomościami, skrzynkami i serwerami pocztowymi, a SNMP z parametrami urządzeń i usług sieciowych. To zupełnie inna warstwa administracji. Przydzielanie adresów IP, bramy domyślnej i DNS-a to domena DHCP. Serwer DHCP rozdaje konfigurację hostom w sieci, dzięki czemu komputer po podłączeniu kabla albo Wi-Fi dostaje adres i może normalnie komunikować się w LAN-ie. SNMP może co najwyżej pomóc sprawdzić stan urządzenia, które taki serwer obsługuje, ale sam adresów klientom nie przydziela. Szyfrowane połączenie terminalowe z komputerem zdalnym to z kolei SSH, najczęściej na porcie TCP 22. SSH daje powłokę zdalną i bezpieczny kanał administracyjny, szczególnie w Linuksie i na urządzeniach sieciowych. Typowy błąd myślowy polega na tym, że każde narzędzie administracyjne wrzuca się do jednego worka. Z mojego doświadczenia najlepiej zapamiętać SNMP jako protokół od monitoringu i nadzoru: odczytaj licznik portu, sprawdź temperaturę switcha, odbierz trap o awarii zasilacza. W wersji SNMPv3 dochodzą mechanizmy bezpieczeństwa, ale nadal główny sens pozostaje ten sam: zarządzanie informacją o urządzeniach sieciowych, nie poczta, nie DHCP i nie zdalny terminal.