Który protokół sygnalizujący jest stosowany w telefonii VoIP?
A. POP (Post Office Protocol)
B. DHCP (Dynamic Host Configuration Protocol)
C. SIP (Session Initiation Protocol)
D. SNMP (Simple Network Management Protocol)
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2020 (arkusz E.13-SG-20.01).
SIP, czyli Session Initiation Protocol, jest protokołem sygnalizacyjnym używanym w telefonii VoIP do zestawiania, modyfikowania i kończenia sesji komunikacyjnych. Mówiąc prościej: SIP nie przenosi zwykle samego głosu, tylko ustala, kto do kogo dzwoni, gdzie ma zostać skierowane połączenie, jakie kodeki będą użyte i kiedy rozmowa ma się zakończyć. Sam strumień audio najczęściej leci przez RTP, a SIP robi tę całą organizację połączenia. W praktyce spotkasz go w centralach IP PBX, telefonach IP, softphone’ach na komputerze lub smartfonie, bramkach VoIP oraz trunkach SIP od operatorów. Standardowo SIP korzysta z portu 5060 dla UDP/TCP oraz 5061 dla połączeń szyfrowanych TLS. Podstawowym dokumentem opisującym SIP jest RFC 3261, więc to nie jest jakaś przypadkowa technologia, tylko dobrze ustandaryzowany element sieci telekomunikacyjnych. Moim zdaniem warto zapamiętać rozdzielenie ról: SIP odpowiada za sygnalizację, a RTP za media. To bardzo pomaga przy diagnostyce, bo gdy połączenie się zestawia, ale nie ma dźwięku, problem często nie leży w samym SIP, tylko w trasowaniu RTP, NAT, firewallu albo kodekach.
W tym pytaniu łatwo pomylić protokoły, bo wszystkie wymienione nazwy są rzeczywiście spotykane w sieciach komputerowych, ale pełnią zupełnie inne funkcje. POP, czyli Post Office Protocol, służy do odbierania poczty elektronicznej z serwera pocztowego. Jego typowym zastosowaniem jest klient poczty pobierający wiadomości ze skrzynki, a nie zestawianie rozmów głosowych. Nie ma on mechanizmów negocjowania połączenia telefonicznego, przekazywania informacji o numerze wywoływanym czy ustalania parametrów sesji audio. SNMP jest protokołem zarządzania i monitorowania urządzeń sieciowych. Administrator może za jego pomocą sprawdzać obciążenie interfejsów, stan portów przełącznika, liczniki błędów albo odbierać alarmy z urządzeń. To bardzo przydatne w utrzymaniu infrastruktury VoIP, na przykład do monitorowania switchy PoE zasilających telefony IP, ale SNMP sam nie zestawia rozmów. DHCP również bywa obecny w środowisku VoIP, bo telefon IP może automatycznie dostać adres IP, bramę domyślną, DNS, a czasem także informacje o serwerze provisioningowym. Jednak to nadal tylko konfiguracja adresacji, a nie sygnalizacja połączenia. Typowy błąd myślowy polega na tym, że jeśli protokół występuje w tej samej sieci co telefonia internetowa, to uznaje się go za protokół VoIP. W praktyce trzeba patrzeć na rolę protokołu. Do sygnalizacji rozmów VoIP najczęściej używa się SIP, opisanego m.in. w RFC 3261, natomiast dźwięk jest przesyłany zwykle osobnym strumieniem RTP. Z mojego doświadczenia to rozróżnienie bardzo pomaga przy diagnozowaniu awarii: co innego brak rejestracji telefonu w centrali, co innego brak adresu IP, a jeszcze co innego jednostronny audio przez zły NAT lub firewall.