Który wymieniony protokół zapewnia korzystanie z szyfrowanego połączenia ze stroną internetową?
A. SPX
B. HTTPS
C. TCP
D. NetBEUI
Pytanie z egzaminu CKE, wrzesień 2015 (arkusz E.13-X-15.08).
HTTPS to właściwy wybór, bo jest to wersja protokołu HTTP działająca z warstwą szyfrowania TLS, dawniej często kojarzoną też z SSL. W praktyce oznacza to, że przeglądarka i serwer WWW zestawiają bezpieczne połączenie, a przesyłane dane, np. login, hasło, numer zamówienia czy treść formularza, nie lecą przez sieć jako zwykły tekst. Standardowo HTTPS używa portu 443, a zwykły HTTP portu 80. W dobrych praktykach administracyjnych strona internetowa powinna wymuszać HTTPS, mieć poprawny certyfikat cyfrowy od zaufanego urzędu certyfikacji oraz aktualną konfigurację TLS. Moim zdaniem to jedna z podstawowych rzeczy, na które warto patrzeć przy korzystaniu z serwisów, szczególnie bankowości, poczty i paneli administracyjnych. Kłódka w przeglądarce nie oznacza, że strona na pewno jest uczciwa, ale oznacza, że połączenie jest szyfrowane i integralność transmisji jest chroniona. To ważna różnica, często pomijana.
W tym pytaniu łatwo pomylić ogólne protokoły sieciowe z protokołem używanym bezpośrednio do bezpiecznego przeglądania stron WWW. TCP jest bardzo ważny, bo odpowiada za niezawodne przesyłanie danych między hostami, kontrolę kolejności segmentów i retransmisję utraconych pakietów. Sam TCP jednak nie szyfruje treści. Można przez TCP przesyłać zarówno dane jawne, jak i dane chronione, zależy to od protokołów wyższej warstwy, na przykład HTTP albo HTTPS. Dlatego samo wskazanie TCP nie wystarcza, jeśli pytanie dotyczy szyfrowanego połączenia ze stroną internetową. SPX to protokół kojarzony z dawnymi sieciami Novell NetWare i pakietem IPX/SPX. Historycznie miał swoje zastosowania w sieciach lokalnych, ale nie jest standardowym mechanizmem zabezpieczania stron WWW. NetBEUI również jest starym, nieroutowalnym protokołem używanym kiedyś głównie w małych sieciach Microsoft. Nie służy do współczesnej komunikacji webowej w Internecie, a już tym bardziej nie zapewnia standardowego szyfrowania strony. Typowy błąd myślowy polega na tym, że skoro jakiś protokół działa w sieci, to musi odpowiadać za bezpieczeństwo transmisji. Tak nie jest. Szyfrowanie WWW zapewnia HTTPS, czyli HTTP zabezpieczony przez TLS, zwykle na porcie 443. Z mojego doświadczenia warto zapamiętać to praktycznie: gdy w adresie strony widzisz https:// i certyfikat jest poprawny, przeglądarka zestawia połączenie szyfrowane, co jest podstawą bezpiecznej pracy w sieci.