Protokół UDP (User Datagram Protocol) działa w trybie
A. bezpołączeniowym
B. połączeniowym
C. hybrydowym
D. sekwencyjnym
UDP działa w trybie bezpołączeniowym, czyli przed wysłaniem danych nie zestawia sesji między nadawcą i odbiorcą. Nie ma tu klasycznego uzgadniania połączenia typu three-way handshake znanego z TCP, nie ma też gwarancji dostarczenia, kolejności pakietów ani automatycznej retransmisji utraconych datagramów. Nadawca po prostu wysyła datagram na adres IP i port odbiorcy, a sieć robi swoje. Moim zdaniem to jest bardzo ważna cecha do zapamiętania, bo od razu tłumaczy, czemu UDP jest szybki, ale mniej pewny. UDP opisuje standard RFC 768 i działa w warstwie transportowej modelu TCP/IP. W praktyce używa się go tam, gdzie liczy się małe opóźnienie: DNS, DHCP, VoIP, transmisje audio-wideo, gry sieciowe, NTP, a także QUIC działający na UDP. Dobra praktyka jest taka: jeśli aplikacja potrzebuje niezawodności, potwierdzeń i kontroli kolejności, wybiera się TCP albo samemu dopisuje mechanizmy kontroli po stronie aplikacji. UDP jest prosty, szybki i konkretny, ale trzeba wiedzieć, co się z tym wiąże.
UDP nie jest protokołem połączeniowym, bo nie tworzy trwałego połączenia logicznego między hostami przed rozpoczęciem transmisji. Częsty błąd polega na tym, że ktoś widzi komunikację klient-serwer i zakłada, że skoro są dwa urządzenia i porty, to musi istnieć połączenie. W UDP porty służą tylko do wskazania procesu lub usługi, a nie do utrzymywania sesji w takim sensie jak w TCP. Nie pasuje też określenie hybrydowy, bo w standardowej klasyfikacji protokołów transportowych UDP jest po prostu bezpołączeniowy, a TCP połączeniowy. Oczywiście aplikacja może na UDP zbudować własne potwierdzenia, numery sekwencyjne czy ponawianie transmisji, ale to już logika aplikacji, nie cecha samego UDP. Określenie sekwencyjny też myli tropy. UDP nie gwarantuje, że datagramy dotrą w tej samej kolejności, w jakiej zostały wysłane. Mogą się zgubić, zdublować albo dojść w innej kolejności, szczególnie przy przeciążeniu sieci czy zmianie trasy routingu. Z mojego doświadczenia najłatwiej zapamiętać to tak: TCP dba o porządek i pewność dostarczenia, UDP daje szybkość i niski narzut, ale odpowiedzialność często przerzuca wyżej, na aplikację. Dlatego w usługach czasu rzeczywistego UDP jest bardzo praktyczny, ale w przesyłaniu plików bez dodatkowych mechanizmów byłby raczej kiepskim wyborem.