Protokołem dostępu do sieci pakietowej z szybkością nie przekraczającą 2 Mbit/s jest protokół
A. Frame Relay
B. ATM
C. VDSL
D. X.25
Pytanie z egzaminu CKE, październik 2013 (arkusz E.13-X-13.10).
X.25 to właściwy wybór, bo jest to klasyczny protokół dostępu do sieci pakietowej, opisany przez zalecenia ITU-T, używany głównie w sieciach WAN do transmisji danych z niezbyt dużymi szybkościami, typowo właśnie do granicy około 2 Mbit/s. Działa w modelu połączeniowym, czyli przed właściwą transmisją zestawiany jest kanał wirtualny między urządzeniami końcowymi. W praktyce X.25 był stosowany m.in. w starszych systemach bankowych, terminalach płatniczych, sieciach przemysłowych i tam, gdzie ważniejsza była niezawodność oraz kontrola błędów niż wysoka przepustowość. Protokół zapewnia mechanizmy potwierdzania ramek, kontroli przepływu i retransmisji, co kiedyś było bardzo ważne, bo łącza telekomunikacyjne miały gorszą jakość niż dzisiejsze światłowody czy sieci Ethernet. Moim zdaniem warto kojarzyć X.25 jako starszy, solidny standard sieci pakietowych, ale nie jako technologię szybkiego Internetu. Dobra praktyka przy takich pytaniach: patrzeć nie tylko na nazwę technologii, ale też na jej typowe zastosowanie, warstwę działania i charakterystyczną przepustowość.
W tym pytaniu łatwo pomylić technologie, bo wszystkie odpowiedzi kojarzą się z transmisją danych w sieciach rozległych albo dostępowych. Jednak nie każda z nich jest protokołem dostępu do sieci pakietowej o szybkości nieprzekraczającej 2 Mbit/s. ATM to technologia komutacji komórek, a nie klasyczny protokół X.25. Używa stałej długości komórek 53-bajtowych i była projektowana pod sieci szkieletowe oraz transmisję usług o różnych wymaganiach jakościowych, np. głosu, obrazu i danych. Typowe szybkości ATM, takie jak 155 Mbit/s czy więcej, zupełnie nie pasują do ograniczenia podanego w treści pytania. VDSL też prowadzi w złą stronę, bo jest technologią dostępową z rodziny DSL, wykorzystującą parę miedzianą, ale oferującą znacznie większe przepływności niż 2 Mbit/s, szczególnie na krótkich odcinkach. To bardziej temat dostępu szerokopasmowego do Internetu niż klasycznej sieci pakietowej X.25. Frame Relay jest już bliżej skojarzeniowo, bo również był używany w sieciach WAN i pakietowej transmisji danych, ale to nowsze oraz wydajniejsze rozwiązanie, uproszczone względem X.25, zwykle pracujące z większymi przepustowościami i mniejszym narzutem kontrolnym. Typowy błąd polega na tym, że uczeń widzi hasło sieć pakietowa i wybiera dowolną technologię WAN. Trzeba jednak dopasować także ograniczenie szybkości oraz historyczny kontekst standardu. Z mojego doświadczenia, X.25 najlepiej zapamiętać jako starszy, niezawodny, wolniejszy protokół sieci pakietowych, a Frame Relay, ATM i VDSL jako rozwiązania nowsze albo szybsze, więc tutaj odpadają.