Który zakres adresów IPv4 można wykorzystać jako adresy prywatne w sieci lokalnej?
A. 168.172.0.0 ÷ 168.172.255.255
B. 200.186.0.0 ÷ 200.186.255.255
C. 127.0.0.0 ÷ 127.255.255.255
D. 172.16.0.0 ÷ 172.31.255.255
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2020 (arkusz E.13-SG-20.06).
Zakres 172.16.0.0 ÷ 172.31.255.255 jest jednym z oficjalnych zakresów adresów prywatnych IPv4 opisanych w RFC 1918. Oznacza to, że można go stosować wewnątrz sieci lokalnych, np. w firmie, szkole, pracowni komputerowej albo domowej sieci z routerem. Takie adresy nie są routowane bezpośrednio w publicznym Internecie, więc host z adresem 172.16.5.20 nie powinien być osiągalny z zewnątrz bez mechanizmów typu NAT, przekierowanie portów albo VPN. Ten zakres ma maskę zbiorczą 172.16.0.0/12, czyli obejmuje wszystkie sieci od 172.16.x.x do 172.31.x.x. W praktyce administrator może go sobie podzielić na mniejsze podsieci, np. 172.16.10.0/24 dla biura, 172.16.20.0/24 dla Wi-Fi i 172.16.30.0/24 dla serwerów. Moim zdaniem warto zapamiętać trzy prywatne pule IPv4: 10.0.0.0/8, 172.16.0.0/12 oraz 192.168.0.0/16, bo to bardzo często wraca przy konfiguracji routerów, DHCP, VLAN-ów i zapór sieciowych. Dobra praktyka jest taka, żeby w sieci lokalnej używać właśnie tych zakresów, a nie losowych adresów publicznych, bo potem mogą pojawić się dziwne problemy z trasowaniem i dostępem do prawdziwych usług w Internecie.
W adresacji IPv4 nie każdy zakres, który wygląda podobnie do adresu lokalnego, nadaje się do użycia jako adresacja prywatna. Prywatne pule są jasno określone w RFC 1918 i obejmują tylko 10.0.0.0 ÷ 10.255.255.255, 172.16.0.0 ÷ 172.31.255.255 oraz 192.168.0.0 ÷ 192.168.255.255. Jeżeli wybierze się inny zakres, to można przypadkiem użyć adresów publicznych, które należą do kogoś w Internecie. Z mojego doświadczenia to potrafi zrobić naprawdę głupie problemy: część stron nie działa, routing zachowuje się nielogicznie, a administrator potem długo szuka przyczyny.
Zakres 127.0.0.0 ÷ 127.255.255.255 nie jest prywatną siecią LAN, tylko zakresem pętli zwrotnej, czyli loopback. Najbardziej znany adres to 127.0.0.1, używany do komunikacji hosta z samym sobą. Służy do testowania usług lokalnych, np. serwera WWW uruchomionego na własnym komputerze, ale nie adresuje się nim innych komputerów w sieci. Adresy typu 168.172.x.x mogą mylić, bo są podobne do 172.16.x.x, ale to już nie jest pula RFC 1918. Tu ważna jest dokładność: prywatny jest zakres od 172.16 do 172.31, a nie dowolne 172 albo tym bardziej 168.172. Zakres 200.186.x.x również należy traktować jako publiczny, więc nie powinno się go samodzielnie wykorzystywać w sieci lokalnej bez przydziału od operatora lub rejestru adresowego. Typowy błąd polega na zapamiętaniu tylko kawałka liczby, zamiast całej granicy zakresu. Przy projektowaniu sieci lepiej sprawdzić prefiks CIDR, np. 172.16.0.0/12, bo wtedy od razu wiadomo, co faktycznie obejmuje dany blok.
Zakres 127.0.0.0 ÷ 127.255.255.255 nie jest prywatną siecią LAN, tylko zakresem pętli zwrotnej, czyli loopback. Najbardziej znany adres to 127.0.0.1, używany do komunikacji hosta z samym sobą. Służy do testowania usług lokalnych, np. serwera WWW uruchomionego na własnym komputerze, ale nie adresuje się nim innych komputerów w sieci. Adresy typu 168.172.x.x mogą mylić, bo są podobne do 172.16.x.x, ale to już nie jest pula RFC 1918. Tu ważna jest dokładność: prywatny jest zakres od 172.16 do 172.31, a nie dowolne 172 albo tym bardziej 168.172. Zakres 200.186.x.x również należy traktować jako publiczny, więc nie powinno się go samodzielnie wykorzystywać w sieci lokalnej bez przydziału od operatora lub rejestru adresowego. Typowy błąd polega na zapamiętaniu tylko kawałka liczby, zamiast całej granicy zakresu. Przy projektowaniu sieci lepiej sprawdzić prefiks CIDR, np. 172.16.0.0/12, bo wtedy od razu wiadomo, co faktycznie obejmuje dany blok.