Protokół wykorzystywany przez usługę Pulpit zdalny w systemach Windows to
A. SMB
B. RDP
C. FTP
D. DHCP
RDP, czyli Remote Desktop Protocol, to protokół używany przez usługę Pulpit zdalny w systemach Windows. Dzięki niemu można połączyć się z komputerem lub serwerem zdalnie i pracować tak, jakby siedziało się bezpośrednio przed monitorem tego urządzenia. W praktyce RDP przesyła obraz pulpitu, obsługuje klawiaturę, mysz, schowek, czasem też dźwięk, drukarki i przekierowanie dysków. Domyślnie usługa korzysta z portu TCP 3389, choć w dobrze zabezpieczonych środowiskach często ogranicza się dostęp zaporą, VPN-em albo regułami sieciowymi. Moim zdaniem warto zapamiętać nie tylko skrót, ale też kontekst: RDP jest typowy dla administracji Windows Server, zdalnej pomocy technicznej i pracy na komputerach firmowych. Dobra praktyka to włączanie Network Level Authentication, stosowanie mocnych haseł, kont z minimalnymi uprawnieniami oraz logowanie przez VPN, a nie wystawianie RDP prosto do Internetu. To niby podstawowa wiedza, ale w administracji Windows wraca bardzo często.
W tym pytaniu łatwo pomylić ogólne pojęcie „protokół sieciowy” z konkretną usługą Pulpitu zdalnego. FTP służy do przesyłania plików między klientem a serwerem, najczęściej w kontekście publikowania lub pobierania danych. Nie zapewnia zdalnej pracy na pulpicie systemu Windows, nie przenosi sesji graficznej użytkownika ani obsługi myszy i klawiatury w takim sensie jak zdalne logowanie. SMB jest bardzo ważny w Windows, bo odpowiada za udostępnianie plików, drukarek i komunikację z zasobami sieciowymi, na przykład udziałami typu \serwer\dane. Przez to czasem ktoś kojarzy go z „windowsowymi usługami sieciowymi”, ale to nadal nie jest protokół Pulpitu zdalnego. DHCP działa jeszcze inaczej: automatycznie przydziela adresy IP, maskę, bramę domyślną i serwery DNS. Bez DHCP komputer może mieć problem z konfiguracją sieci, ale sam DHCP nie daje żadnego dostępu do ekranu innego komputera. Poprawnym skojarzeniem jest RDP, czyli Remote Desktop Protocol. Typowy błąd myślowy polega na wybraniu protokołu, który „występuje w Windows” albo „działa w sieci”, zamiast tego, który faktycznie obsługuje zdalną sesję graficzną. W praktyce administracyjnej warto też pamiętać, że RDP powinien być chroniony zaporą, VPN-em, silnym uwierzytelnianiem i najlepiej Network Level Authentication, bo otwarty port 3389 bywa częstym celem skanowania i ataków.