W sieci strukturalnej zalecane jest umieszczenie jednego punktu abonenckiego na powierzchni o wielkości
A. 10 m2
B. 20 m2
C. 5 m2
D. 30 m2
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2014 (arkusz E.13-X-14.01).
W sieci strukturalnej przyjmuje się zalecenie, że jeden punkt abonencki, czyli punkt telekomunikacyjny z gniazdami do podłączenia urządzeń końcowych, powinien przypadać na około 10 m² powierzchni użytkowej. To jest odpowiedź zgodna z dobrymi praktykami projektowania okablowania strukturalnego, spotykanymi w normach i zaleceniach branżowych, np. z rodziny ISO/IEC 11801 oraz EN 50173. Chodzi o to, żeby sieć była elastyczna i gotowa na zmianę ustawienia biurek, komputerów, drukarek IP, telefonów VoIP czy punktów dostępowych Wi-Fi. Moim zdaniem to jedna z tych zasad, które wyglądają banalnie, ale w praktyce bardzo ułatwiają życie administratorowi. Jeśli w biurze jest za mało punktów, szybko zaczynają się przedłużacze, małe przełączniki pod biurkami i inne prowizorki, które potem utrudniają diagnostykę. Przy powierzchni 100 m² projektant powinien więc orientacyjnie przewidzieć około 10 punktów abonenckich, oczywiście z uwzględnieniem realnego układu pomieszczeń, stanowisk pracy i zapasu na przyszłość. Taki zapas jest ważny, bo okablowanie strukturalne wykonuje się zwykle na lata, a nie tylko pod aktualny układ komputerów.
W projektowaniu okablowania strukturalnego łatwo pomylić gęstość rozmieszczenia punktów abonenckich z liczbą stanowisk pracy albo z powierzchnią całego pomieszczenia. Zalecana wartość to jeden punkt abonencki na około 10 m², a nie 5 m², 20 m² czy 30 m². Wariant 5 m² oznaczałby bardzo gęste rozmieszczenie gniazd. Czasem ma to sens w specjalnych pomieszczeniach, na przykład w laboratoriach, salach szkoleniowych albo miejscach z dużą liczbą urządzeń, ale jako ogólna zasada byłoby to często drogie i przesadzone. Trzeba pamiętać, że każdy punkt to przewody, moduły, patch panel, miejsce w szafie dystrybucyjnej i późniejsze pomiary certyfikacyjne. Z kolei 20 m² lub 30 m² na jeden punkt to zbyt rzadko jak na typowe biuro. Taki projekt może wyglądać oszczędnie na papierze, ale później użytkownicy zaczynają stosować niekontrolowane switche, długie kable krosowe i przypadkowe przedłużenia. Z mojego doświadczenia takie oszczędności często wracają jako problemy z porządkiem w instalacji, opisami portów i diagnozowaniem awarii. Standardy okablowania strukturalnego, takie jak ISO/IEC 11801 czy EN 50173, promują podejście uniwersalne: instalacja ma obsłużyć zmiany organizacji pracy bez kucia ścian i dokładania kabli co kilka miesięcy. Dlatego 10 m² jest rozsądnym kompromisem między kosztem wykonania a elastycznością sieci.