Który z rekordów DNS należy dodać w strefie wyszukiwania do przodu, aby zmapować nazwę domeny DNS na adres IP?
A. A lub AAAA
B. NS lub CNAME
C. MX lub PTR
D. SRV lub TXT
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2020 (arkusz EE.08-SG-20.01).
Rekordy A i AAAA służą dokładnie do tego, o co chodzi w pytaniu: mapują nazwę domenową DNS na adres IP w strefie wyszukiwania do przodu. Rekord A wskazuje adres IPv4, na przykład www.firma.local -> 192.168.1.20, a rekord AAAA wskazuje adres IPv6, na przykład serwer.example.pl -> 2001:db8::10. To jest podstawowy mechanizm działania DNS, opisany w standardach rodziny RFC, m.in. RFC 1034 i RFC 1035 dla DNS oraz RFC 3596 dla rekordów AAAA. W praktyce, gdy użytkownik wpisuje nazwę strony albo aplikacja próbuje połączyć się z serwerem po nazwie, klient DNS pyta o rekord A lub AAAA i dopiero po otrzymaniu adresu IP może zestawić połączenie. Z mojego doświadczenia warto pamiętać prostą zasadę: strefa wyszukiwania do przodu zamienia nazwę na adres, a strefa odwrotna robi odwrotnie. Dobra praktyka administracyjna to utrzymywać rekordy aktualne, usuwać stare wpisy po wycofanych hostach i pilnować poprawnego TTL, bo zbyt długi czas życia rekordu potrafi utrudnić migracje serwerów. W sieciach firmowych rekordy A/AAAA spotkasz przy serwerach WWW, kontrolerach domeny, serwerach plików, drukarkach sieciowych czy systemach monitoringu. Niby prosta rzecz, ale bez tego DNS robi się mało użyteczny.
W tym pytaniu najważniejsze jest rozróżnienie, do czego służą poszczególne typy rekordów DNS. W strefie wyszukiwania do przodu, czyli forward lookup zone, podstawowym zadaniem jest przetłumaczenie nazwy domenowej na adres IP. Do tego używa się rekordów A dla IPv4 oraz AAAA dla IPv6. Pozostałe typy rekordów mają inne zastosowania i stąd łatwo się pomylić, szczególnie gdy ktoś kojarzy DNS ogólnie jako bazę różnych wpisów, ale nie rozróżnia ich funkcji. Rekord MX służy do wskazywania serwerów pocztowych obsługujących daną domenę, więc nie jest rekordem bezpośrednio mapującym hosta na IP. Rekord PTR działa odwrotnie niż A/AAAA: znajduje się zwykle w strefie wyszukiwania wstecznego i pozwala ustalić nazwę na podstawie adresu IP. To częsty błąd, bo PTR też dotyczy relacji nazwa-adres, tylko kierunek jest przeciwny. Rekord SRV opisuje usługi sieciowe, na przykład lokalizację kontrolerów domeny albo usług Kerberos i LDAP, a TXT przechowuje tekstowe informacje, często używane w SPF, DKIM, DMARC lub weryfikacji domeny. One nie są typowym mechanizmem rozwiązywania nazwy hosta na adres IP. Rekord NS wskazuje autorytatywne serwery DNS dla domeny lub strefy, czyli mówi, kto odpowiada za dane DNS. CNAME natomiast tworzy alias nazwy kanonicznej, ale sam w sobie nie przechowuje adresu IP; końcowo i tak musi prowadzić do rekordu A albo AAAA. Moim zdaniem najprościej zapamiętać to praktycznie: gdy konfigurujesz serwer pod konkretną nazwą, dodajesz A lub AAAA; gdy konfigurujesz pocztę, myślisz o MX; gdy robisz reverse DNS, szukasz PTR; a gdy delegujesz strefę, używasz NS.