Jakiego typu rekord jest tworzony automatycznie w momencie utworzenia strefy wyszukiwania do przodu w konfiguracji serwera DNS w systemach Windows Server?
A. NS
B. MX
C. A
D. PTR
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2017 (arkusz E.13-X-17.06).
Rekord NS, czyli Name Server, jest właściwą odpowiedzią, bo przy tworzeniu strefy wyszukiwania do przodu w DNS system Windows Server automatycznie dodaje informację o serwerze nazw autorytatywnym dla tej strefy. W praktyce oznacza to, że strefa wie, który serwer DNS odpowiada za udzielanie wiążących odpowiedzi dla danej domeny, np. firma.local albo szkola.lan. W konsoli DNS Manager zwykle zobaczysz też rekord SOA, ale wśród podanych odpowiedzi to właśnie NS jest tym poprawnym typem rekordu. Rekord NS jest ważny przy delegowaniu domen, replikacji stref oraz przy pracy kilku serwerów DNS w jednej organizacji. Zgodnie z dobrymi praktykami i założeniami DNS opisanymi m.in. w RFC 1034 i RFC 1035, strefa powinna mieć poprawnie wskazane autorytatywne serwery nazw. Moim zdaniem warto to zapamiętać praktycznie: rekord A wskazuje adres IP hosta, a rekord NS wskazuje, kto obsługuje nazwowo całą strefę. To niby drobna różnica, ale w administracji DNS robi dużą robotę.
W tym pytaniu łatwo pomylić rekordy, bo każdy z nich występuje w DNS i każdy ma konkretne zastosowanie, ale nie każdy jest tworzony automatycznie przy zakładaniu strefy wyszukiwania do przodu w Windows Server. Rekord A służy do mapowania nazwy hosta na adres IPv4, na przykład komputer01.firma.local na 192.168.1.25. Taki rekord dodaje się zwykle ręcznie, przez DHCP z aktualizacją dynamiczną albo przez rejestrację klienta w domenie, ale samo utworzenie nowej strefy nie oznacza, że od razu powstaje rekord A dla jakiegoś komputera. Rekord PTR działa w drugą stronę, czyli mapuje adres IP na nazwę hosta, i jest typowy dla stref wyszukiwania wstecznego. To jest częsty błąd myślowy: skoro DNS tłumaczy nazwy i adresy, to ktoś zakłada, że każda strefa od razu dostaje rekordy PTR. Nie, do tego potrzebna jest osobna reverse lookup zone. Rekord MX dotyczy obsługi poczty i wskazuje serwery pocztowe dla domeny, więc jest potrzebny przy konfiguracji usług e-mail, a nie jako podstawowy automatyczny wpis techniczny strefy. Przy tworzeniu strefy do przodu Windows Server musi natomiast określić, który serwer DNS jest autorytatywny dla tej strefy, dlatego pojawia się rekord NS. Z mojego doświadczenia najlepiej kojarzyć to tak: NS opisuje serwery nazw dla strefy, A opisuje konkretny host, PTR obsługuje odwrotne wyszukiwanie, a MX jest od poczty. Taki podział bardzo pomaga przy diagnozowaniu problemów z DNS, np. gdy domena działa, ale poczta już nie, albo gdy ping po nazwie działa, lecz nslookup dla adresu IP zwraca pustą odpowiedź.