Plik ma rozmiar 4 KiB. Jest to
A. 32768 bitów
B. 32000 bitów
C. 4096 bitów
D. 4000 bitów
Odpowiedź 32768 bitów jest poprawna, bo w pytaniu użyto jednostki KiB, czyli kibibajt. To ważny szczegół. Przedrostek Ki oznacza jednostkę binarną zgodną z normą IEC, więc 1 KiB = 1024 bajty, a nie 1000 bajtów. Dalej trzeba pamiętać, że 1 bajt to 8 bitów. Obliczenie wygląda więc tak: 4 KiB = 4 × 1024 B = 4096 B, a potem 4096 B × 8 = 32768 bitów. W praktyce taka wiedza przydaje się np. przy analizie rozmiarów plików, przepustowości sieci, pojemności nośników czy przy pracy z systemami operacyjnymi, gdzie rozmiary bloków, sektorów i klastrów często opierają się właśnie na potęgach liczby 2. Moim zdaniem warto sobie zapamiętać prostą zasadę: b, czyli bit, to najmniejsza jednostka informacji, a B, czyli bajt, składa się z 8 bitów. Dodatkowo KiB to nie to samo co kB. kB według układu SI oznacza zwykle 1000 bajtów, natomiast KiB dokładnie 1024 bajty. W branży IT rozróżnianie tych zapisów jest dobrą praktyką, bo pozwala uniknąć nieporozumień przy konfiguracji pamięci, dysków i transferów danych.
W tym zadaniu łatwo pomylić kilka podobnych pojęć, bo zapis jednostek w informatyce bywa trochę podchwytliwy. Kluczowe jest to, że podano rozmiar 4 KiB, a nie 4 kB ani 4 Kb. KiB oznacza kibibajt, czyli jednostkę binarną. Jeden kibibajt ma 1024 bajty, ponieważ komputery naturalnie operują na potęgach liczby 2. Dopiero po przeliczeniu na bajty trzeba zamienić bajty na bity, mnożąc przez 8. Dlatego 4 × 1024 bajty daje 4096 bajtów, a 4096 bajtów to 32768 bitów. Wynik 32000 bitów bierze się zwykle z założenia, że 1 kilobajt ma 1000 bajtów. To byłoby bliższe zapisowi 4 kB w znaczeniu dziesiętnym, ale nie pasuje do KiB. Wynik 4096 bitów pokazuje inny typowy błąd: ktoś dobrze przelicza 4 KiB na 4096, ale zatrzymuje się na bajtach i nie mnoży przez 8. Wtedy jednostka końcowa jest zła. Z kolei 4000 bitów to efekt jednoczesnego uproszczenia KiB do 1000 i pominięcia relacji bajt-bit, więc w praktyce kompletnie gubi sens jednostek. Z mojego doświadczenia najlepiej zawsze rozpisać sobie dwa kroki: najpierw KiB na B, potem B na bity. Taki nawyk jest przydatny nie tylko w teorii, ale też przy liczeniu transferu plików, przepustowości łącza albo rozmiaru danych w pamięci operacyjnej.