Zgodnie z normą PN-EN 50174 rozplot kabla UTP nie powinien być większy niż
A. 30 mm
B. 20 mm
C. 10 mm
D. 13 mm
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2021 (arkusz E.13-SG-21.06).
W normie PN-EN 50174 przy wykonywaniu zakończeń kabli UTP bardzo ważne jest zachowanie skrętu par możliwie jak najbliżej punktu zarobienia złącza. Dopuszczalny rozplot pary nie powinien być większy niż 13 mm, dlatego odpowiedź 13 mm jest właściwa. Chodzi o to, że skręt przewodów w parze nie jest przypadkowy - ogranicza przesłuchy, zakłócenia elektromagnetyczne i pomaga utrzymać parametry transmisyjne toru, takie jak NEXT, FEXT czy tłumienie odbiciowe. W praktyce przy zarabianiu wtyku RJ-45 albo modułu keystone zdejmujemy tylko tyle powłoki i rozkręcamy pary tylko na tyle, ile jest absolutnie potrzebne. Moim zdaniem to jeden z tych drobiazgów, które na egzaminie wyglądają jak teoria, a w serwerowni potrafią zdecydować, czy pomiar certyfikacyjny przejdzie czy nie. Dobre praktyki instalacyjne mówią też, żeby nie zgniatać kabla, nie robić zbyt małego promienia gięcia i trzymać się układu T568A albo T568B konsekwencje w całej instalacji.
W przypadku kabla UTP nie można traktować rozplotu par jako zwykłego odizolowania przewodów, bo skręt par jest elementem konstrukcyjnym kabla, a nie ozdobą. Wartości takie jak 20 mm czy 30 mm są zbyt duże w odniesieniu do wymagań PN-EN 50174 i dobrych praktyk montażu okablowania strukturalnego. Przy takim rozkręceniu przewodów rośnie podatność toru na przesłuchy między parami oraz zakłócenia zewnętrzne. Może to dać problemy szczególnie przy transmisji 1 Gb/s i szybszej, gdzie margines jakości sygnału jest już dużo mniejszy niż w starych sieciach 10/100 Mb/s. Czasem instalacja jakoś działa, ale potem tester pokazuje niezaliczone parametry, i zaczyna się szukanie winnego w switchu, karcie sieciowej albo patchpanelu, a problem leży w zarobieniu kabla. Z kolei 10 mm brzmi bardziej ostrożnie i technicznie nie jest złym nawykiem, bo mniejszy rozplot zwykle pomaga, ale pytanie dotyczy wartości granicznej zgodnej z normą, a nie wartości jeszcze lepszej praktycznie. Typowy błąd polega na myleniu zaleceń warsztatowych z wymaganiem normatywnym. Norma wskazuje limit 13 mm, więc to tę wartość należy znać przy pytaniach egzaminacyjnych i przy ocenie poprawności wykonania toru okablowania.