Na zamieszczonym zrzucie panelu konfiguracyjnego rutera widać, że serwer DHCP
A. przydziela adresy IP z zakresu 192.168.1.1 – 192.168.1.100
B. może przydzielić maksymalnie 154 adresy IP
C. może przydzielić maksymalnie 10 adresów IP
D. przydziela adresy IP z zakresu 192.168.1.1 – 192.168.1.10
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2014 (arkusz E.13-X-14.01).
Na zrzucie widać konfigurację serwera DHCP w ruterze i kluczowe jest pole „Maximum Number of DHCP Users”, ustawione na 10. To oznacza, że serwer DHCP może jednocześnie przydzielić maksymalnie 10 dzierżaw adresów IP klientom w sieci LAN. Adres początkowy to 192.168.1.100, więc w praktyce pula dynamiczna będzie obejmowała 10 adresów, najczęściej od 192.168.1.100 do 192.168.1.109, o ile urządzenie liczy zakres w typowy sposób, czyli włącznie od adresu startowego. To jest bardzo częsta konfiguracja w małych sieciach domowych albo w małym biurze, gdzie nie potrzeba dużej puli adresów. Warto też zauważyć, że adres 192.168.1.1 jest adresem lokalnym rutera, czyli bramą domyślną, więc nie powinien być rozdawany klientom przez DHCP. Dobra praktyka jest taka, aby adres rutera, drukarek, serwerów NAS czy punktów dostępowych zostawić poza pulą DHCP albo zrobić dla nich rezerwacje DHCP. Moim zdaniem to jedno z tych ustawień, które warto umieć czytać z panelu rutera, bo od razu widać, czy w sieci nie zabraknie adresów dla telefonów, laptopów i innych urządzeń.
W tym pytaniu łatwo pomylić adres początkowy puli DHCP z całym zakresem adresów, dlatego trzeba patrzeć na kilka pól naraz, a nie tylko na jeden fragment ekranu. Ruter ma adres lokalny 192.168.1.1 i maskę 255.255.255.0, czyli sieć ma postać 192.168.1.0/24. Teoretycznie w takiej podsieci można mieć wiele adresów hostów, ale to nie znaczy, że DHCP automatycznie rozdaje wszystkie możliwe adresy. O faktycznej liczbie adresów decyduje ustawienie puli DHCP, a tutaj najważniejsze jest „Starting IP Address” oraz „Maximum Number of DHCP Users”. Adres startowy ustawiono na 192.168.1.100, a maksymalna liczba użytkowników DHCP wynosi 10. Z tego wynika pula około 192.168.1.100–192.168.1.109, a nie zakres zaczynający się od 192.168.1.1. Adres 192.168.1.1 jest bramą domyślną rutera i normalnie nie powinien zostać przydzielony komputerowi, bo spowodowałoby to konflikt adresów IP. Błędne wnioski typu „192.168.1.1–192.168.1.100” wynikają zwykle z myślenia, że wpisana liczba 100 oznacza koniec zakresu, a nie adres początkowy. Z kolei liczba 154 może się komuś skojarzyć z liczeniem pozostałych adresów w podsieci /24, na przykład od 100 do 254, ale panel rutera jasno ogranicza liczbę dzierżaw do 10. W praktyce administrator zawsze powinien sprawdzać nie tylko maskę podsieci, ale też konkretną pulę DHCP, czas dzierżawy oraz ewentualne rezerwacje adresów. To drobiazg, ale w realnej sieci potrafi oszczędzić sporo szukania problemu.