Na rysunku przedstawiono schemat blokowy karty
A. graficznej.
B. dźwiękowej.
C. telewizyjnej.
D. sieciowej.
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2019 (arkusz EE.08-X-19.01).
Schemat przedstawia kartę telewizyjną, bo widać na nim elementy typowe właśnie dla urządzenia do odbioru i przetwarzania sygnału TV. Najmocniejszą wskazówką jest wejście antenowe RF podłączone do tunera. Tuner wybiera konkretny kanał z sygnału radiowego lub kablowego, a potem sygnał trafia dalej do układów przetwarzania obrazu i dźwięku. Na rysunku są też osobne wejścia Video i Audio, przetworniki A/C, dekoder wideo oraz sprzętowa kompresja MPEG-2. To bardzo charakterystyczne dla starszych kart TV, które potrafiły przechwytywać obraz, digitalizować go i zapisywać np. jako materiał wideo na dysku komputera. Interfejs magistrali łączy kartę z komputerem, kiedyś często przez PCI, później także PCIe albo USB w wersjach zewnętrznych. EEPROM przechowuje dane konfiguracyjne urządzenia, a DRAM może służyć jako bufor danych wideo. Z mojego doświadczenia najłatwiej rozpoznać taką kartę po zestawie: antena, tuner, dekoder wideo i tor audio. Dobra praktyka serwisowa to sprawdzanie sterowników, zgodności standardu TV, np. PAL/DVB, oraz jakości ekranowania przewodów, bo zakłócenia RF potrafią mocno pogorszyć obraz.
Jeżeli wybrano kartę sieciową, graficzną albo dźwiękową, to najpewniej zasugerowano się pojedynczym blokiem na schemacie, a nie całym przepływem sygnału. Karta sieciowa miałaby zwykle układ PHY, kontroler MAC, złącze RJ-45 albo moduł radiowy Wi-Fi, a w opisie pojawiałyby się ramki Ethernet, adres MAC, transmisja pakietów i interfejs sieciowy. Tutaj zamiast tego jest antena RF, tuner i dekoder wideo, czyli tor odbioru telewizji, a nie komunikacji sieciowej. Karta graficzna też przetwarza obraz, więc pomyłka jest dość zrozumiała, ale jej schemat zawierałby GPU, pamięć VRAM, wyjścia HDMI, DisplayPort, DVI lub VGA oraz bloki renderowania obrazu. Na pokazanym rysunku obraz nie jest generowany przez procesor graficzny, tylko przechwytywany i kodowany, między innymi z użyciem kompresji MPEG-2. Karta dźwiękowa faktycznie ma przetworniki A/C i C/A oraz wejścia audio, ale nie posiada tunera RF, dekodera wideo ani bloku kompresji obrazu. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś widzi napis Audio albo Video i od razu przypisuje urządzenie do jednej funkcji. W praktyce warto patrzeć na cały tor sygnałowy: skąd sygnał wchodzi, jak jest obrabiany i gdzie trafia. Tutaj sygnał przychodzi z anteny lub wejścia wideo, jest wybierany przez tuner, zamieniany na postać cyfrową, dekodowany, kompresowany i przesyłany magistralą systemową do komputera. To dokładnie opis pracy karty telewizyjnej, szczególnie takiej używanej do oglądania i nagrywania telewizji na PC.