Administrator sieci komputerowej o adresie 192.168.1.0/24 wydzielił w niej 8 równych podsieci. Ile adresów hostów będzie dostępnych w każdej z tych podsieci?
A. 32
B. 28
C. 26
D. 30
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2022 (arkusz EE.08-SG-22.01).
Adres 192.168.1.0/24 oznacza sieć z maską 255.255.255.0, czyli łącznie 256 adresów w całej puli. Jeżeli administrator wydzielił 8 równych podsieci, to trzeba pożyczyć 3 bity z części hosta, bo 2³ = 8. Prefiks zwiększa się więc z /24 do /27. Maska podsieci to wtedy 255.255.255.224, a każda podsieć ma 32 adresy całkowite. W praktyce nie wszystkie można przypisać komputerom, drukarkom czy serwerom, bo jeden adres jest adresem sieci, a jeden adresem rozgłoszeniowym broadcast. Zostaje więc 32 - 2 = 30 adresów hostów. To jest właśnie wynik z odpowiedzi 30. Z mojego doświadczenia to bardzo ważny schemat przy projektowaniu małych sieci w firmie: osobno dział administracji, magazyn, Wi-Fi dla gości, monitoring itd. Dobra praktyka branżowa jest taka, żeby liczyć nie tylko dzisiejsze urządzenia, ale też zapas na rozbudowę. Adres 192.168.1.0 należy do prywatnej puli IPv4 opisanej w RFC 1918, więc typowo używa się go w sieciach LAN za NAT-em. Samo dzielenie na podsieci opiera się na CIDR, czyli zapisie z prefiksem, np. /24, /27. Moim zdaniem najłatwiej zapamiętać: najpierw liczba podsieci, potem liczba adresów w podsieci, a na końcu odejmujemy 2 adresy techniczne.
W tym zadaniu najważniejsze jest rozróżnienie między liczbą wszystkich adresów w podsieci a liczbą adresów, które naprawdę można przydzielić hostom. Sieć 192.168.1.0/24 ma 256 adresów, ponieważ w części hosta zostaje 8 bitów. Podział na 8 równych podsieci wymaga pożyczenia 3 bitów, bo 2³ daje właśnie 8 możliwych kombinacji. Nowy prefiks to /27, czyli w każdej podsieci zostaje 5 bitów hosta. To daje 2⁵ = 32 adresy całkowite w jednej podsieci. I tutaj często pojawia się mała pułapka: 32 to nie jest liczba dostępnych adresów hostów. Jeden adres identyfikuje samą podsieć, na przykład 192.168.1.0/27, a ostatni adres w zakresie jest adresem rozgłoszeniowym, np. 192.168.1.31. Tych dwóch nie przypisuje się karcie sieciowej komputera ani interfejsowi drukarki. Dlatego wynik użytkowy to 30. Odpowiedzi 26 i 28 zwykle biorą się z liczenia „na oko” albo z pomieszania masek, np. ktoś widzi, że coś trzeba odjąć, ale odejmuje złą liczbę adresów. W IPv4 standardowo odejmujemy dokładnie 2 adresy techniczne w każdej zwykłej podsieci: adres sieci i broadcast. Są wyjątki przy specjalnych łączach punkt-punkt, ale w typowej adresacji LAN w technikum i w realnej administracji sieci tak się tego nie liczy. W praktyce, gdyby ktoś zaplanował tylko 26 hostów tam, gdzie faktycznie mieści się 30, mógłby niepotrzebnie marnować adresację albo źle dobrać maskę. A gdyby przyjął 32 hosty, sieć po prostu nie zadziałałaby poprawnie dla dwóch urządzeń, bo te adresy są zarezerwowane do działania protokołu IP.