Prawidłowo zaprojektowana sieć komputerowa powinna umożliwiać rozbudowę, czyli charakteryzować się
A. redundancją.
B. nadmiarowością.
C. wydajnością.
D. skalowalnością.
Pytanie z egzaminu CKE, październik 2016 (arkusz E.13-X-16.08).
Sieć, która ma umożliwiać rozbudowę, powinna charakteryzować się skalowalnością. Chodzi o to, żeby można było dołożyć nowe komputery, drukarki, punkty dostępowe Wi-Fi, przełączniki albo całe podsieci bez projektowania wszystkiego od zera. W praktyce oznacza to np. zapas portów w switchach, dobrze zaplanowaną adresację IP, sensowny podział na VLAN-y, miejsce w szafie rack, odpowiednią przepustowość uplinków oraz okablowanie strukturalne wykonane zgodnie z dobrymi praktykami, np. według zasad TIA/EIA i standardów Ethernet IEEE 802.3. Moim zdaniem to jedna z ważniejszych cech projektu, bo sieć w firmie prawie nigdy nie zostaje taka sama przez kilka lat. Dochodzą nowe działy, monitoring IP, VoIP, Wi-Fi dla gości, serwery. Skalowalność wiąże się też z hierarchiczną budową sieci, np. warstwą dostępową, dystrybucyjną i szkieletową. Dzięki temu rozbudowa jest przewidywalna, tańsza i mniej ryzykowna dla działania całej infrastruktury.
W tym pytaniu łatwo pomylić kilka cech dobrej sieci, bo wszystkie brzmią sensownie i faktycznie są ważne w projektowaniu infrastruktury. Wydajność oznacza, że sieć potrafi obsłużyć odpowiedni ruch z akceptowalnym opóźnieniem, ma właściwą przepustowość, mało kolizji i dobrze dobrane urządzenia aktywne. To jednak nie musi oznaczać, że da się ją łatwo rozbudować. Można mieć bardzo szybką sieć, ale z całkowicie zajętymi portami, źle zaplanowaną adresacją IP i bez miejsca na kolejne przełączniki. Wtedy wydajność jest, ale rozbudowa robi się kłopotliwa.
Redundancja i nadmiarowość są ze sobą mocno powiązane. W praktyce chodzi o dodatkowe elementy zapasowe: drugi zasilacz, alternatywną trasę połączenia, zapasowy router, łącze od drugiego operatora albo mechanizmy typu STP, LACP, VRRP czy agregacja łączy. Ich głównym celem jest zwiększenie niezawodności i dostępności, czyli żeby awaria jednego elementu nie zatrzymała pracy całej sieci. To bardzo dobra praktyka branżowa, szczególnie w firmach, szkołach, serwerowniach i sieciach produkcyjnych, ale sama redundancja nie jest definicją możliwości rozbudowy.
Typowy błąd myślowy polega na tym, że skoro coś jest „lepsze” albo „bardziej profesjonalne”, to automatycznie pasuje do pytania. Tutaj kluczowe słowo to rozbudowa. Jeśli sieć ma rosnąć razem z organizacją, potrzebna jest skalowalność: rezerwa adresów, możliwość dodania VLAN-ów, zapas przepustowości, modularna topologia i dokumentacja. Bez tego nawet droga i szybka sieć może szybko stać się ciasna, trochę jak szafa rack bez wolnego miejsca na następny switch.
Redundancja i nadmiarowość są ze sobą mocno powiązane. W praktyce chodzi o dodatkowe elementy zapasowe: drugi zasilacz, alternatywną trasę połączenia, zapasowy router, łącze od drugiego operatora albo mechanizmy typu STP, LACP, VRRP czy agregacja łączy. Ich głównym celem jest zwiększenie niezawodności i dostępności, czyli żeby awaria jednego elementu nie zatrzymała pracy całej sieci. To bardzo dobra praktyka branżowa, szczególnie w firmach, szkołach, serwerowniach i sieciach produkcyjnych, ale sama redundancja nie jest definicją możliwości rozbudowy.
Typowy błąd myślowy polega na tym, że skoro coś jest „lepsze” albo „bardziej profesjonalne”, to automatycznie pasuje do pytania. Tutaj kluczowe słowo to rozbudowa. Jeśli sieć ma rosnąć razem z organizacją, potrzebna jest skalowalność: rezerwa adresów, możliwość dodania VLAN-ów, zapas przepustowości, modularna topologia i dokumentacja. Bez tego nawet droga i szybka sieć może szybko stać się ciasna, trochę jak szafa rack bez wolnego miejsca na następny switch.