Urządzenie peryferyjne przedstawione na rysunku to skaner biometryczny, wykorzystujący do autoryzacji
A. rysy twarzy.
B. kształt dłoni.
C. brzmienie głosu.
D. linie papilarne.
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2017 (arkusz E.12-X-17.06).
To urządzenie to skaner linii papilarnych, czyli czytnik biometryczny służący do potwierdzania tożsamości użytkownika na podstawie unikalnego układu grzbietów i bruzd na opuszku palca. Na zdjęciu widać typowy zewnętrzny czytnik podłączany przewodem USB, a jego centralny element to pole skanujące, na którym przykłada się palec. Taki sprzęt nie analizuje głosu, twarzy ani geometrii całej dłoni, tylko pobiera obraz odcisku palca i porównuje go z wcześniej zapisanym wzorcem biometrycznym. W praktyce podobne rozwiązania stosuje się w laptopach, smartfonach, systemach kontroli dostępu, rejestracji czasu pracy oraz logowaniu do systemów operacyjnych, np. przez Windows Hello. Moim zdaniem warto zapamiętać, że biometria nie powinna być traktowana jako magiczne zabezpieczenie. Dobra praktyka branżowa to łączenie jej z innymi mechanizmami, np. hasłem, PIN-em, kartą dostępową albo uwierzytelnianiem wieloskładnikowym MFA. W systemach bezpieczeństwa ważne jest też bezpieczne przechowywanie szablonu biometrycznego, najlepiej w postaci chronionej, a nie jako zwykły obraz palca. Standardy i zalecenia, np. z rodziny ISO/IEC 19794 dotyczącej formatów danych biometrycznych czy ogólne podejście ISO/IEC 27001 do bezpieczeństwa informacji, podkreślają kontrolę dostępu, poufność danych i ograniczenie ryzyka wycieku. W technikum dobrze kojarzyć: skaner z małym polem na palec = linie papilarne.
W tym pytaniu łatwo pomylić różne rodzaje biometrii, bo wszystkie służą do autoryzacji osoby, ale wykorzystują zupełnie inne cechy człowieka i inne czujniki. Urządzenie pokazane na rysunku ma małe pole dotykowe, na którym użytkownik przykłada opuszek palca, więc jego zadaniem jest odczytanie linii papilarnych. Gdyby chodziło o brzmienie głosu, sprzętem wejściowym byłby mikrofon albo zestaw mikrofonowy, a system analizowałby cechy akustyczne wypowiedzi: barwę, częstotliwości, rytm mowy i charakterystyczny sposób artykulacji. To nie pasuje do widocznego urządzenia, bo skaner na zdjęciu nie ma funkcji nagrywania dźwięku. Kształt dłoni również jest inną metodą biometryczną. W takim rozwiązaniu stosuje się większe czytniki geometrii dłoni, często z prowadnicami na palce, które mierzą długości, szerokości i proporcje dłoni. Mały czytnik USB nie jest w stanie sensownie zeskanować całej dłoni, tylko fragment palca. Rysy twarzy są rozpoznawane przez kamerę, czasem z czujnikiem podczerwieni lub głębi, jak w bardziej zaawansowanych systemach logowania. Tutaj nie widać obiektywu, matrycy kamery ani elementów typowych dla systemu rozpoznawania twarzy. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś widzi słowo „biometryczny” i wybiera dowolną cechę biologiczną. A trzeba patrzeć na konstrukcję urządzenia. Z mojego doświadczenia najprościej zapamiętać zasadę: mikrofon oznacza głos, kamera oznacza twarz, duży panel lub prowadnice oznaczają dłoń, a mały dotykowy sensor oznacza odcisk palca. W praktyce administracyjnej takie czytniki powinny być używane razem z zasadami bezpieczeństwa, np. kontrolą kont użytkowników, aktualnymi sterownikami i ochroną danych biometrycznych, bo odcisku palca nie da się po prostu „zmienić” tak łatwo jak hasła.