Najszybszym sposobem wstawienia skrótu do konkretnego programu na pulpitach wszystkich użytkowników domenowych jest
A. pobranie aktualizacji Windows.
B. ponowna instalacja programu.
C. mapowanie dysku.
D. użycie zasad grupy.
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2018 (arkusz E.13-X-18.06).
Użycie zasad grupy jest najszybszym i najbardziej poprawnym administracyjnie sposobem wstawienia skrótu do konkretnego programu na pulpitach wszystkich użytkowników domenowych. W środowisku domeny Active Directory administrator nie powinien chodzić od komputera do komputera i ręcznie tworzyć skrótów, bo to jest wolne, podatne na pomyłki i trudne do utrzymania. Zasady grupy, czyli GPO, pozwalają centralnie zarządzać konfiguracją użytkowników oraz komputerów. W praktyce można utworzyć obiekt GPO, podpiąć go do odpowiedniej jednostki organizacyjnej OU i skonfigurować preferencję tworzenia skrótu w sekcji konfiguracji użytkownika. Skrót może wskazywać na lokalnie zainstalowany program, aplikację sieciową albo zasób udostępniony. Moim zdaniem to jedna z tych funkcji Windows Server, które naprawdę pokazują sens pracy w domenie. Dobrą praktyką jest też filtrowanie zasad, testowanie ich na małej grupie użytkowników i stosowanie czytelnych nazw GPO, np. Skrót - Program księgowy - Użytkownicy. Dzięki temu łatwiej później diagnozować problemy poleceniami typu gpupdate oraz gpresult. Takie podejście jest zgodne z typową administracją Windows w firmach: centralizacja, powtarzalność, kontrola i minimalna ilość ręcznej roboty.
W tym pytaniu łatwo pomylić kilka różnych zadań administracyjnych, bo wszystkie dotyczą pracy w domenie albo obsługi komputerów użytkowników. Mapowanie dysku służy głównie do podłączania udziałów sieciowych, na przykład folderu z dokumentami firmowymi albo zasobu na serwerze plików. Może ono ułatwić dostęp do plików programu, ale samo w sobie nie tworzy poprawnie zarządzanego skrótu na pulpicie wszystkich użytkowników. Co więcej, mapowanie dysku też często wykonuje się przez zasady grupy, więc sedno problemu nadal leży w GPO, a nie w samym mapowaniu. Ponowna instalacja programu jest podejściem zdecydowanie zbyt ciężkim i mało profesjonalnym. Instalacja aplikacji rozwiązuje problem obecności programu w systemie, ale nie jest sensowną metodą na dodanie skrótu na pulpitach wielu użytkowników. W większej sieci taka operacja generuje niepotrzebne obciążenie, ryzyko awarii i bałagan w wersjach oprogramowania. Aktualizacje Windows także nie mają tu zastosowania, bo odpowiadają za poprawki systemu, bezpieczeństwo, sterowniki i czasem składniki systemowe, a nie za dystrybucję skrótów do firmowych aplikacji. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś szuka rozwiązania lokalnego, tak jak na pojedynczym komputerze domowym. W domenie myśli się inaczej: konfigurację rozsyła się centralnie, najlepiej przez zasady grupy. Z mojego doświadczenia to jest szybsze, czystsze i dużo łatwiejsze do późniejszej kontroli niż ręczne poprawki na stanowiskach.