Programem służącym do sprawdzenia rzeczywistej pojemności pamięci flash, np. pendrive’a, którego kontroler zgłasza zawyżoną pojemność, jest
A. Spybot Search & Destroy
B. HDTune
C. Reboot Restore Rx
D. FakeFlashTest
FakeFlashTest to właściwe narzędzie, bo zostało stworzone konkretnie do wykrywania fałszywych pamięci flash, czyli takich pendrive’ów, kart SD albo nośników USB, których kontroler zgłasza większą pojemność niż fizycznie istnieje w układach pamięci. Taki oszukany nośnik może pokazywać np. 256 GB w systemie, ale realnie mieć tylko 16 GB. Problem wychodzi dopiero wtedy, gdy dane zaczynają być zapisywane poza prawdziwym zakresem pamięci i pliki robią się uszkodzone, znikają albo nie da się ich odczytać. FakeFlashTest wykonuje test zapisu i odczytu bloków danych, dzięki czemu można sprawdzić, czy deklarowana pojemność jest faktycznie dostępna. Z mojego doświadczenia to jest jedna z tych rzeczy, które warto zrobić od razu po zakupie podejrzanie taniego pendrive’a. Dobra praktyka serwisowa jest prosta: przed użyciem nośnika do backupu, instalatora systemu albo przenoszenia ważnych danych, należy przetestować jego realną pojemność i stabilność zapisu. Samo to, że Windows pokazuje określony rozmiar dysku, nie jest dowodem, bo system czyta informację zgłaszaną przez kontroler urządzenia. FakeFlashTest weryfikuje to praktycznie, przez rzeczywisty zapis i odczyt danych, a nie tylko przez odczyt parametrów identyfikacyjnych nośnika.
W tym pytaniu łatwo pomylić ogólną diagnostykę dysków z testowaniem fałszywej pojemności pamięci flash. HDTune kojarzy się z dyskami i faktycznie bywa używany do sprawdzania stanu nośników, skanowania powierzchni, pomiaru transferu czy odczytu parametrów S.M.A.R.T. To jednak nie jest typowe narzędzie przeznaczone do wykrywania pendrive’ów z oszukanym kontrolerem. W pamięciach USB problem często polega na tym, że urządzenie poprawnie przedstawia się systemowi jako większe, niż jest naprawdę, więc zwykłe sprawdzenie rozmiaru partycji albo szybki benchmark nie wystarczy. Trzeba zapisać dane w całym deklarowanym obszarze i potem je odczytać, żeby wykryć przekłamanie. Reboot Restore Rx ma zupełnie inne zastosowanie. Służy do przywracania systemu do wcześniejszego stanu po restarcie, często w pracowniach szkolnych, kawiarenkach internetowych albo komputerach publicznych. Nie bada fizycznej pojemności pendrive’a i nie analizuje struktury pamięci flash. Spybot Search & Destroy też idzie w inną stronę, bo jest narzędziem antyspyware/antymalware, czyli pomaga wykrywać i usuwać złośliwe oprogramowanie oraz niechciane dodatki. Typowy błąd myślowy polega tu na tym, że jeśli program jest diagnostyczny albo zabezpieczający, to może sprawdzić wszystko. W praktyce narzędzia serwisowe są mocno wyspecjalizowane. Do fałszywych pendrive’ów potrzebny jest test zapisu i odczytu całej deklarowanej pojemności, a tym właśnie zajmuje się FakeFlashTest. Moim zdaniem warto zapamiętać zasadę: pojemność zgłoszona przez kontroler to tylko deklaracja, a wiarygodny test musi potwierdzić realny zapis danych.